به بهانه روز دانشجو

جنبش های دانشجویی اگرچه به لحاظ طبقه فکری به روشنفکران و نخبگان نزدیکند ، اما به لحاظ طبقه اجتماعی ، معمولا همراه اقشار مردم و همگام با خواسته های آنان هستند.

کد خبر: ۸۲۱۲۰

ویژگی نخبه گرایی باعث شده است جنبش دانشجویی از در غلتیدن به عوام زدگی رهایی یابد و مردمی بودن موجب گردیده از محافظه کاری های روشنفکرنمایانه و وابسته شدن به اندیشه های غیربومی به دور بماند. با این حال ، در طول تاریخ جنبش دانشجویی ، مقاطعی را شاهد بوده ایم که علامت سوال بزرگی را در برابر ادعای بالا قرار می دهد. مثلا ممکن است گفته شود طی 8 سال گذشته برخی سازمان های دانشجویی از اندیشه و فرهنگی حمایت کردند که با فرهنگ دینی عموم مردم کشورمان فاصله زیادی داشت . در پاسخ باید گفت هرگاه جنبش های اصیل دانشجویی از متن دانشگاه برخاسته اند و باندها و گروههای سیاسی قصد مصادره آنها را نداشته اند ، از تاثیرگذاری مطلوب تری برخوردار و همسو با خواسته های واقعی جامعه بوده اند. طی سالهای اخیر ، چنگ اندازی برای تسلط بر تشکلهای دانشجویی و بهره گیری از ظرفیت و توان آنها ، جهت رسیدن به مقاصد جناحی ، بارها و بارها تکرار شد و زیان این رفتار ، مستقیما متوجه جنبش دانشجویی کشور گردید. اولین زیان ، سوق دادن برخی جریانات دانشجویی به نوعی رادیکالیسم خشن بود. مطالبات و شعارهایی در بین برخی دانشجویان مطرح شد که برای دیگر شهروندان قابل درک و فهم نبود. گاه نیز بیان مطالبات با ادبیات دور از شان و شخصیت دانشجویان همراه بود. از یاد نبرده ایم مراسم سخنرانی جناب آقای خاتمی ، رئیس جمهور پیشین را در دانشگاه تهران که متاسفانه با اهانت یک جمع عصبی و پرخاشگر به ایشان ، پایان پذیرفت و یا طرح شعارهایی مانند خروج از حاکمیت یا برگزاری رفراندوم - که محافل تبلیغاتی امریکایی آتش بیار آن بودند - اولین بار در جمعهای دانشجویی کلید خورد. بعضی از گروههای سیاسی طی چند سال گذشته زیرکانه بخشی از جریان دانشجویی را سپر قرار دادند و اهداف خود را از زبان آنان طرح کردند؛ به طوری که ارزش حرکتهای دانشجویی ، گاه تا حد گروههای فشار تنزل یافت . اعتماد بی جای این گروه از دانشجویان به احزاب سیاسی یادشده ، برای آنها بسیار پرهزینه بود و دست آخر هم یکی از رهبران فکری جریان موسوم به اصلاح طلب ، پاداش دانشجویان را با این جمله پرداخت کرد که : «جنبش دانشجویی حرف مفت است»! بازی کردن با مهره جریانات دانشجویی توسط احزاب عصبانی ، نوعی سیاست گریزی را در جمعهای دانشجویی به جا گذاشت که شاید آثار منفی آن تا مدتها تداوم یابد. با این همه ، جنبش دانشجویی به عنوان یک حرکت اصیل ، گریزی ندارد جز آن که عدالت خواهی و حق مداری را سرلوحه برنامه های خود قرار دهد. این دو شعار ، دانشجویان را از وابسته شدن به هر گروه و جناح سیاسی نجات می بخشد و این جنبش را دوباره در همان مسیری قرار می دهد که جامعه از آن انتظار دارد.