پیرمرد دلتنگ است

پیرمرد غر می‌زند، شاید حق دارد، شاید هم نه !... اما هر چه باشد این غرولند کردن فقط معنای دلتنگی دارد. حتی اگر 98 بار تمام هم بهار و پاییز و تابستان و زمستان را دوره کرده باشد، باز هم دلش برای روزهایی می‌تپد که از نگاه خودش روزهای زیبای زندگی‌اش محسوب می‌شود. همان روزها که باغی بود و درختی و حتما دلی خوش که می‌شد خروار خروار فروخت. پیرمرد دلش برای روزهایی تنگ شده که همه چیز ساده‌تر بود لابد. او حس می‌کند اگر هزار سال دیگر هم اینجا بماند، اهل اینجا نیست. او اهل جایی است که دلش را جا گذاشته است. او 30 سال تمام است که نمی‌تواند اهل اینجا باشد... چه توفیر می‌کند که آنجایی که می‌خواهد برود، جایی است که طبیعت سرستیز باآدمی دارد.