میزگردی به وسعت یک شهر

در این نشست فرزان سجودی، زبان‌شناس و استاد دانشگاه با بیان این‌که در این طرح، کلاژ‌هایی از همه دنیا با جدا شدن از بافت اصلی هنر، در یک مکان دیگر نسبت به جایگاه اصلی‌شان قرار گرفتند، اظهار کرد: در این طرح، بارزترین مشخصه جامعه مصرفی که روی آن تبلیغات تجاری انجام می‌شود، جایگاه کپی آثار هنری کلاژشده بود. 1600 کار متفاوت عرضه شد که همه ما را شگفت‌زده کرد.

احمد نادعلیان، هنرمند محیطی نیز در این نشست گفت: اگر خود را جای نخبه آشنا به هنر بدانم از این اتفاق به وجد می‌آیم و می‌گویم یک هفته هم نوبت ما شد تا از اغتشاش بصری و تمامیت‌های کالای مصرفی صرف آزاد شویم و فرهنگ و هنر را در شهر ببینیم. همیشه در مترو، جاده و خیابان‌ها یک شماره تلفن در ابعاد بزرگ می‌بینیم که یعنی نماینده انحصاری یک کالا توانسته کل جاده را با بهترین نقاط آن داشته باشد.

بهنام کامرانی، استاد دانشگاه هم وجه مثبت طرح «نگارخانه‌ای به وسعت یک شهر» را در این دانست که هنرمندانی نامشان روی بیلبورد رفت که تاکنون نادیده گرفته شده‌ بودند و توجهی به آنها نشده بود. انگار با این اتفاق، یک تجلیل از آنها صورت گرفت. می‌توانم به‌طور مشخص به شاگردان کمال‌الملک، آشتیانی و نامی پتگر اشاره کنم. همچنین خیلی از هنرمندانی که به‌خاطر مهاجرت کردن برای نسل جوان ناشناخته‌ هستند، در این طرح دیده شدند. جمال کامیاب مدیرعامل سازمان زیباسازی شهر تهران هم که با تاخیر به این مراسم آمده بود، در سخنانی کوتاه گفت: گاهی ممکن است اثر هنری خلق شود و تحلیل‌هایی بر آن صورت بگیرد که به مخیله خود هنرمند هم خطور نکرده است. ما می‌خواستیم با این کار، یک احساس خوب بین شهروندان ایجاد کنیم، نمی‌دانم موفق بوده‌ایم یا نه. انتشار زیبایی یک ارزش است، بخصوص این روزها که به این ارزش نیازمندیم. کاری که نصیحت مستقیم نمی‌تواند انجام دهد این آثار به شکل دیگری می‌آموزد.