کشورهای بدون روستا

در جهان، هفت کشور صد درصد جمعیتشان در شهرها زندگی می‌کنندیعنی مفهومی به نام روستا و روستایی در این کشورها وجود ندارد. هنگ‌کنگ، ماکائو، سنگاپور، موناکو، جزایر کایمن، برمودا و سنت مارتن، این هفت کشور است. ویژگی مشترک همه این کشورها، مساحت اندک و قرارگیری آنها در کنار بندر است که عملا کل کشور را به شکل یک شهر بندری درآورده است. بعد از این کشورها دو کشور حاشیه خلیج فارس یعنی قطر و کویت قرار دارد که به ترتیب 99 و 98 درصد جمعیتشان در شهرها زندگی می‌کنند. بلژیک هم با 98 درصد شهرنشین در جای دهم قرار دارد.

در قعر جدول کشور ترینیداد و توباگو از آمریکای مرکزی قرار دارد که فقط 9 درصد از جمعیت آن شهرنشین هستند و می‌توانند شعر خوشا به حالت ای روستایی را زمزمه کنند.

کشورهای بروندی، پاپوآگینه نو، لیختن اشتاین، اوگاندا، مالاوی، کشور تازه زلزله زده نپال، نیجر، سریلانکا و سودان جنوبی در جایگاه‌های دوم تا دهم قرار دارد. در میان این کشورها این نکته دارای اهمیت است که قاره آفریقا دارای بیشترین نماینده است. لازم به ذکر است میزان شهرنشینی کم در اغلب موارد با کمترتوسعه یافته بودن کشورها مساوی است.

کشور با 72 درصد شهرنشینی در رده‌های بالای این فهرست قرار دارد. میزان شهرنشینی در ایران در سال 2010 یعنی 1389، حدود 71 درصد بوده اما طی 4 سال، یک درصد به این میزان افزوده شده است. همچنین سه موج بزرگ مهاجرت از شهر به روستا در ایران ابتدای دهه 50، ابتدای دهه 60 و نیز ابتدای دهه 70 که حاصل برنامه‌های توسعه‌ای و نیز حوادثی چون جنگ بود در افزایش تصاعدی میزان شهرنشینی در ایران موثر بود. البته این افزایش دارای آسیب‌های گوناگونی مانند هضم نشدن فرهنگی در فرهنگ‌های جدید و اختلاط‌های قومی و فرهنگی شده است.