«روهینگیا»؛ این مردم مرگ می‌نوشند

به گزارش جام‌جم آنلاین، دو روز پیش رسانه‌ها گزارش دادند حدود 400 مهاجر مسلمان میانماری در حالی که کشتی‌شان در آستانه غرق شدن بود در سواحل مالزی نجات یافتند.

سریال سرگردانی و خانه بدوشی مسلمانان میانمار منحصر به این چند روز و هفته و ماه نیست؛ مردمی‌که دهه‌های متمادی، قربانی تبعیض و پیگرد و کشتار در کشوری با اکثریت بودایی هستند. قوم روهینگیا بالغ بر یک میلیون و 330 هزار نفر جمعیت دارد. با این وجود، دولت میانمار آنها را شهروند خود نمی‌داند و این در حالی است که سازمان ملل جمعیت روهینگیا را در شمار مجموعه‌های قومی‌به شمار آورده است که بیشترین ستم و تبعیض در حق آنها روا داشته شده است. تنها در دو ماه ژانویه و مارس (بهمن و اسفند 1393 و اوایل فروردین 1394) 25 هزار آواره مسلمان سوار بر قایق‌های قاچاقچیان شدند و راه دریا را به سوی هر کجا غیر از میانمار در پیش گرفتند.

کمیساریای پناهندگان سازمان ملل می‌گوید این آمار به نسبت مدت مشابه سال 2014 دو برابر شده است موضوعی که نشان می‌دهد هر روز عرصه بر مسلمانان روهینگیایی سخت‌تر از روز قبل می‌شود.

یک روایت می‌گوید در خلال سال‌های 1826 تا 1948، انگلیسی‌ها در دوران استعمار خود، مسلمانان روهینگیایی را از هند برای کار به میانمار بردند. بسیاری از مردم روهینگیایی این روایت را رد می‌کنند و همچنان درباره خاستگاه این مردمان اختلاف نظر وجود دارد. برخی، تبار اقلیت مسلمان میانمار را به بنگلادش نسبت می‌دهند و برخی نیز می‌گویند اینها اصالتا میانماری هستند و از ایالت «راخین» در جنوب شرق این کشور به دیگر مناطق کوچ کرده‌اند.

در سال 1982 دولت میانمار تابعیت این قوم را سلب کرد و روهینگیایی‌ها از حقوق شهروندی خود محروم شدند. قانون تابعیت برمه، اجازه تحصیل، برخورداری از خدمات عمومی‌ و آزادی جابجایی را از آنها گرفت و همزمان اجازه داد که دارایی‌هایشان به دلخواه مصادره شود. سازمان پناهندگان سازمان ملل اعلام کرده است که 200 هزار پناهنده روهینگیایی هم اکنون در بنگلادش زندگی می‌کنند.

درباره حق این مردم برای داشتن تابعیت میانماری تردیدی نیست. این قوم دهه‌های متمادی است که در میانمار زندگی می‌کنند و حتی اگر روایت انتقال آنها از هند به‌دست انگلیسی‌ها هم پذیرفته شود، باید دارای تابعیت باشند زیرا بیش از 100 سال است که در میانمار زندگی می‌کنند. با این وجود، روهینگیایی‌ها آینده ای برای خود در میانمار نمی‌بینند و تصور می‌کنند اگر از آب بگذرند هر جایی زندگی کنند بهتر از داخل میانمار است. سال گذشته در حالی که افکار عمومی‌مردم جهان به جنایت‌های داعش در عراق و سوریه و دعواهای غرب و روسیه در اوکراین معطوف بود، 40 مسلمان روهینگیایی در روستای «دوچی یارتان» میانمار در سکوت و مظلومیت هر چه تمام‌تر سربریده شدند. این خبر را بعدها سازمان ملل منتشر کرد.

اکثریت روهینگیایی‌های مهاجر رسیدن به مالزی را به عنوان هدف خود انتخاب می‌کنند؛ جایی که نیاز به کارگر ساده دارد. برخی از آشنایان این مسلمانان میانماری در مالزی زندگی می‌کنند و این در حالی است که مالزی معاهده پناهندگان سازمان ملل را امضا نکرده است. جالب، مضحک یا غمناک؛ انسان از یافتن واژه مناسب برای توصیف صحنه این واقعیت تلخ عاجز می‌ماند که حتی سیاست‌های مبارزه با قاچاق انسان هم کمر به قتل و نابودی نسل مسلمانان میانمار بسته است. تایلند، مالزی و اندونزی نیز به کمک قاصدهای مرگ و بودایی‌های افراطی آمدند و با اعلام این دولت‌ها مبنی بر ممانعت از پهلو گرفتن کشتی‌های حامل مهاجران میانماری در بنادر این کشورها، نسل‌کشی شتاب بیشتری گرفت.

به‌دنبال کشف گورهای جمعی پناهندگان، دولت تایلند از سوی وزارت خارجه آمریکا در گزارش سالانه حقوق بشر واشنگتن مورد انتقاد قرار گرفت و شو تبلیغاتی آمریکایی‌ها به نام حقوق بشر هم سر از فاجعه‌ای جدید درآورد. دولت تایلند ناچار شد قوانین سختگیرانه‌تری را علیه قاچاقچیان انسان در آب‌های تایلند اعمال کند و برخی از قاچاقچیان را در حمله‌هایی ناگهانی بازداشت کرد؛ اقدامی‌که باعث شد قاچاقچیان، چند کشتی خود را روی آب‌ها رها کنند و جان خود را از مهلکه درگیری با پلیس برهانند. نتیجه چه شد؟ هزاران مهاجر مسلمان فراری از میانمار مانند کالایی بی صاحب روی آب ماندند و کشتی‌هایشان تبدیل به «تابوت‌هایی شناور» شد. حالا تراژدی مرگ انسان‌های سرگردان کامل‌تر هم شده است.

جواد ارشادی / جام‌جم آنلاین