درس‌های یک قهرمانی

خبر قهرمانی تیم ملی در رقابت‌های جهانی شاید در نگاه اول برای کسانی که علاقه‌ای به ورزش‌هایی چون تکواندو ندارند خیلی مهم نباشد، اما اگر وارد جزئیات آوردگاه جهانی روسیه شویم و به اعداد و ارقامی چون حضور 875 شرکت‌کننده از 144 کشور دنیا دقت‌ کنیم به خوبی متوجه سرمایه‌گذاری گسترده دنیا روی این ورزش المپیکی شده و ارزش این قهرمانی برایمان دوچندان می‌شود. فراتر از این بحث نکاتی در قهرمانی تیم ملی ایران نهفته است که بی‌شک سرمشق قابل اتکایی برای این فدراسیون است.

تکواندوی ایران هرچند از 16 سال پیش یعنی در جهانی 1999 با قرار گرفتن بر سکوی نایب‌قهرمانی جهان تا امروز از سکوهای جهانی پایین نیامده است، اما اوج قدرت‌نمایی‌اش در سال 2011 رقم خورد؛ جایی که تیم ملی قهرمان جهان شد و همه دو طلای المپیک را برایش کنار گذاشتند، اما افسوس که برخی اهالی و دست‌اندرکاران تکواندو بی توجه به این واقعیت که از رموز موفقیت چند ساله این ورزش دوری جستن از حاشیه بود، گرفتار حواشی خودساخته شدند و در ماه‌های منتهی به المپیک رضا مهماندوست سرمربی تیم ملی کنار رفت، این سرآغازی بر ماه‌های پرحاشیه بود چرا که نه‌تنها نقره المپیک لندن یک شکست برای تکواندو بود که حتی کسب سه مدال در جهانی 2013 نیز شکستی دیگر برای تیم ملی تلقی شد و در همه این ماه‌ها حواشی گریبان تیم ملی را رها نکرد.

همزمان وقتی انتخابات فدراسیون تکواندو از راه رسید و بگو مگوهای رسانه‌ای عمق حاشیه و اختلاف در تکواندو را در سال 92 نشان داد، خوشبختانه وقتی فدراسیون به ثبات رسید و برخی پادرمیانی‌ها جواب داد، در نهایت در روزهای پایانی سال 92 حاشیه‌های فروکش کرد و نگاه‌ها بازهم متوجه تیم ملی شد جایی که در نهایت بیژن مقانلو به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب شد. کسی که حتی تا دیروز نیز برخی نسبت به ادامه موفقیتش تردید داشتند، اما او و همکارانش که سال 93 را با کوبیدن بر طبل قانونمنداری و مصداق آن انتخابی تیم ملی‌ آغاز کردند، راه را به درستی رفتند. راهی که چون شرایط برابر برای همه شایستگان فراهم می‌کرد مشخص یود دیر یا زود به بازگشت به سکوی قهرمانی جهان منتهی خواهد شد؛ بازگشتی که می‌تواند پایدار باشد نه گلخانه‌ای.

این رویکرد درست که باعث شد تکواندوکاران با تجربه بپذیرند برای اثبات توانمندی خود و جوانان با انگیزه بالا برای رسیدن به تیم ملی در انتخابی شرکت کنند به نقطه‌ای منتهی شد که از دل آن بازیکنان خوب و بویژه ستاره‌ای کم نظیر چون فرزان عاشورزاده متولد شود که ظرف یک سال انواع و اقسام مدال طلا را از آن خود کرده و پیشقراول طلایی تیم ملی در جهانی روسیه هم بود.

به واقع قانونمندی کادرفنی که خود شفافیت و صداقت کار را مکمل آن می‌دانند، یکی از مهم‌ترین رموز بازگشت تکواندوی ایران به ریل موفقیت بود، اما بی‌تردید فراهم بودن فضای روانی و دور شدن حاشیه از تکواندو نیز- آنچنان که پیشتر وجود داشت- این موفقیت را رقم زد و تیم ملی در 14 ماه اخیر هم در میدان‌های معتبر بین‌المللی کسب سهمیه المپیک خوش درخشیده و به سمت کسب چهار سهمیه کامل با قدرت گام برداشته است، هم در بازی‌های آسیایی با 4 مدال طلا حرف اول قاره کهن را زد، هم در رقابت‌های قهرمانی آسیا قهرمان شد و هم حالا در جهان بر سکوی قهرمانی نشسته است.

درس دیگری که رقابت‌های جهانی برای تکواندوی ایران داشت این بود که می‌شود در بخش بانوان نیز بتدریج سری بین سرها درآورد و کیمیا علیزاده جوان با کسب نخستین مدال تکواندو بانوان در رقابت‌های جهانی این حقیقت را به اثبات رساند که تکواندوکاران بانو هم از ظرفیت بالایی برخوردارند و باید بیش از اینها مورد توجه قرار گیرند.

به هر ترتیب اگر فدراسیون تکواندو را به عنوان یکی از فدراسیون‌های موفق سال‌های اخیر ورزش ایران بدانیم، باید گفت شایسته است که از جانب مسئولان ورزش بیشتر مورد توجه قرار گیرد و خود فدراسیون نیز با استمرار دوری جستن از حاشیه، آغوش خود را برای همدلی هرچه بیشتر گشوده و از برطرف کردن نقاط ضعفی چون درآمدزایی و جذب اسپانسرهای قدرتمند غافل نباشد.

امیدتوفیقی / گروه ورزش