در سوگ یک نسل اولی

وقتی پدر، مادر یا معلم بالای سرت بایستند و برایت دیکته بگویند، دست و دلت می‌لرزد و آب دهانت فرو نمی‌رود که مبادا غلط بنویسم؛ از روی وظیفه نوشتن و برای رسم شاگردی به جا آوردن نیز همین‌طور است و می‌گویی مبادا در شأن و جایگاه معلمم ننویسم و حق مطلب را ادا نکنم. اما وظیفه است و باید با قلم دل نوشت تا بر دل بنشیند. بله، گاهی به خود می‌بالیم که افتخار شاگردی نسل‌اولی‌های روزنامه‌نگاری ورزشی را کم و بیش داشته‌ایم و از تجارب آنها و همه سختی‌هایی که در کارشان داشته‌اند تجربه‌ها آموخته‌ایم. حیف تا به خود می‌آییم، می‌بینیم این استادان روزنامه‌نگاری ورزشی یکی پس از دیگری پر کشیده و ما و مطبوعات را تنها می‌گذارند؛ عزیزان صاحب‌قلمی با پیشینه کار در مجله‌های کیهان ورزشی و دنیای ورزش و در عصری که آمار باسوادی در ایران زیر 40 درصد را نشان می‌داد، روزنامه‌نگار بودند آن هم از نوع تخصصی‌اش.

نسلی که در سال‌های گذشته یکی پس از دیگری در غم از دست‌دادنشان به سوگ نشسته‌ایم؛ زنده‌یاد مهدی اسدالهی (د. اسدالهی) با آن قلم شیوا و تحلیلی در حوزه فوتبال و زنده‌یادان بی‍ژن روئین‌پور و منوچهر لطیف در حوزه کشتی که نه تنها در عالم مطبوعات ورزشی که در عالم کشتی هم با آن همه قهرمان و مفاخر ارزشمند، حرفشان حرف بود. استاد حصاری هم که دیروز چشم از دنیا فرو بست، مردی بود از همان نسل؛ نسلی که با حداقل‌ها بهترین‌ها را نوشت و افتخارآفرینی مردان این مرز و بوم را به زیبایی و با عشق و احساس در تاریخ به ثبت رساندند.

استاد حصاری در حالی دیروز در 71 سالگی پس از مدت‌ها تحمل رنج در کالیفرنیا مقابل سرطان ضربه‌فنی شد که به قول یکی دیگر از قدیمی‌های مطبوعات، او دایره‌المعارف ورزشی و بویژه کشتی بود؛ مردی که در حوزه فنی بر کشتی اشراف داشت، در نقش معلم بی‌غل و غش داشته‌هایش را منتقل می‌کرد و در حوزه اخلاق، مردمدار. او سال‌ها به عشق کشتی به عنوان ورزش ملی ایران نوشت و در همه شادی‌ها و غم‌ها کنار قهرمانان ورزشکار بود و حال و هوای ورزش اول را بخوبی به جامعه منتقل می‌کرد... روحش شاد و یادش گرامی.

امید توفیقی / گروه ورزش