در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گلریزان در پای دیوار زندان
باد دوباره ولوله به پا کرده است. خودش را می کوبد به در و دیوار زندان. «می ترسم از این باد، بدم می آید. بدبخت بیچاره فکر می کند اگه بیاد تو چی گیرش می یاد.» «دنبال تو می گرده. قادر، مثل این که خبری آورده برات ، راستش قرار بود کی آزاد بشی؛»
و قادر سرش را میان دو دست گرفته بود. «نمی تونم ، دیگه نمی تونم ، آخه روزگار بی مروت ، چرا چرا، باید الان اینجا باشم و...» و گریه کرد. مثل تمام یکسالی که از اون ور شهر به این نقطه رسیده بود.
به قول خودش : آخر فراموشی. این بار صدای اذان بود که می آمد. گوش کرد به صدای اذان. «الله اکبر... الله اکبر» صدا از همین جاست. از آن سوی زندان. از دلش گذشت که «خدایا، به حق همین اذون ، یه کاری کن از زندان بیام بیرون ، برم پیش زن و بچه ام ، آخه تو که می دونی نمی خواستم این طور بشه. یعنی همه آدما مردن و هیچکسی نیست برای آزادی ما پا پیش بذاره؛»
و آن شب با همهمه زندان و آرامش اذان ، گذشت. صبح فردا، زنی تکیده با چشمانی مثل زندگی سراغ مرد را گرفت. «قادر مثل این که خدا برات ساخته ، دیشب به من خبر دادن که یک آدم باخدا پیدا شده که پول آزادیتو داده ، فکر کنم تا آخر ماه مبارک کارت درست میشه و از زندان بیرون می یای.
ولی باید قول بدی که دیگه بی گدار به آب نزنی ، باید قول بدی سرت تو حساب و کتاب باشه و سرت کلاه نذارن ، یه ذره هم به فکر بچه هات باش. نمی دونی سمیه چقدر بی طاقتت بود.
همش می گفت اگه بابا بیاد دیگه بهش نمی گم چرا همش به فکر کار خودتی ، دیگه...» مرد نصف حرفهای زنش را نشنید. ولی دوست داشت کسی پیدا می شد حتی با بدترین صداهای دنیا توی گوشش اذان می گفت.
صدای اذان می آمد از همه جای شهر. نسیم ملایمی می وزید که مرد آن را حس می کرد از پشت میله های زندان. صدای باد نمی آمد. دعوت شدی زندان ، حاجی میای بریم یه هوایی عوض کنیم.
خیلی حال میده ، یادته غروب وقتی صدای اذون می اومد دوست داشتی بال در بیاوری و از آخر دنیا بزنی بیرون ، یادته همیشه از باد که به زندان هجوم می آورد نفرت داشتی. حالا دوباره دعوتی میای بریم.
امشب قبل از افطار بریم و دوسه ساعت مهمون زندانیم بعد برمی گردیم. نترس قرار نیست اونجا حبس بمونی ، جشن گلریزانه حاجی. قادر و احمد توی زندان با هم آشنا شدند.
توی زندان همدم و مونس تنهایی هم بودند و حالا که 5سال از آن ماجرا می گذرد و هر دو در کار خودشان دوباره جا افتاده اند، دیگر کسی سراغ دل زندانی آنها را نمی گیرد. اما امشب ، شب دیگری است ؛ گویا قادر یک بار دیگر بعد از 5سال دلش لرزید. «کاری کرده ام که باید دوباره گذرم به آن خراب شده بیفتد؛»
از خودش پرسید و از احمد که پاسخ داد: گفتم که جشن گلریزانه ، میدونی من بعد از آزادی مون 4ساله که ماه مبارک تو جشن گلریزان آزادی زندانیان نیازمند شرکت می کنم.
چون گفته بودی دیگه هیچ دوست نداری با هم راجع به زندان صحبت کنیم حرفی بهت نمی زدم ، ولی امسال دیگه فرق می کنه حتما باید بیای.
گلریزان ، سنت احیا شده
برگزاری جشن گلریزان یکی از سنتهای حسنه به جا مانده از سالهای دور است که دیگر کمتر می توان در زندگی امروزی ایرانیان سراغی از آن گرفت.
جشن گلریزان در بیشتر نقاط روستایی و شهری ایران که در چرخه تولید و مصرف ارتباطات تنگاتنگی با هم داشتند، معمولا به بهانه های مختلف و برای کمک به نیازمندان و یا به شکرانه جمع آوری محصول و... برگزار می شد.
در سالهای اخیر این سنت یا غبار فراموشی به خود گرفته یا این که به دور از چشم مردم در برخی نقاط به صورت محدود برگزار می شود.
اما با این همه جشن گلریزان چند سالی است در قالب جشنی برای کمک به آزادی زندانیان نیازمند از سوی ستادی به نام ستاد دیه برگزار می شود. ستاد مردمی رسیدگی به امور دیه و کمک به زندانیان نیازمند، بانی احیای جشن گلریزان در سالهای اخیر است.
ستاد دیه در اواخر سال 1369با هدف کمک به زندانیان نیازمند با ابتکار شهید لاجوردی رئیس سابق سازمان زندان ها آغاز به کار کرد. این ستاد در آغاز فعالیت محدودی داشت ولی کم کم با جلب حمایت و کمک تعدادی از افراد نیکوکار، توانست مقدمات آزادی تعداد قابل توجهی از زندانیان نیازمند را فراهم کند. حاج رضا دارستانی ، رئیس ستاد دیه استان تهران است.
او که از فعالان ستاد مرکزی دیه است با ارائه توضیحاتی درباره شکل گیری ستاد دیه می افزاید: فعالیت گسترده تر ستاد دیه با حمایت بی دریغ مسوولان سازمان زندان ها بویژه آقای مرتضی بختیاری و پس از تصویب اساسنامه در مهر ماه سال 1378در تهران آغاز به کار کرد و بسرعت در تمام استان ها نیز گسترش یافت.
وی درباره چگونگی شکل گیری ستاد دیه استان تهران و وظایف آن می گوید: ستاد دیه استان تهران در مهر ماه سال گذشته با همت و تلاش مردمی تاسیس و رسما شروع به فعالیت کرد.
این ستاد در تهران دارای هیات امنا و هیات مدیره است که رئیس کل دادگستری، رئیس کمیته امداد، مدیرکل سازمان زندان های استان و 4نفر از خیران و نیکوکاران اعضای هیات امنای آن هستند.
اعضای این ستاد در حال حاضر به صورت کاملا مردمی و از طریق ارتباطات مردمی به شناسایی افراد خیر و نیکوکار اقدام و با تشریح فعالیت ستاد و هدف آن ، آنها را برای کمک به ستاد و شرکت در کار خداپسندانه آزادی زندانیان ترغیب می کنند.
دارستانی با اشاره به این که اولین جشن گلریزان ستاد دیه استان تهران در ماه رمضان امسال در زندان اوین برگزار شد، می گوید: برای شرکت در اولین جشن گلریزان ستاد دیه تهران از 37خیر و نیکوکار دعوت کردیم که این افراد در شب نیمه ماه مبارک رمضان با حضور در زندان اوین و پس از صرف افطار با پر کردن فرمهای مخصوص عضویت در ستاد دیه کمکهای خود را تقدیم کردند.
به گفته مدیرکل سازمان زندان های استان تهران این استان با بیشترین جمعیت در کشور، بالاترین آمار جرایم و زندانیان کیفری را دارد که بنا بر آخرین آمار تعداد این زندانیان بیش از 3400 نفر است.
سهراب سلیمانی می گوید: این افراد صرفا بر اثر یک غفلت و جرایمی همچون قتل و ایراد صدمه غیرعمدی و صدور چک بلامحل (غیرکلاهبرداری)، ترک انفاق و عدم توانایی در پرداخت مهریه و یا محکومیت دیه و مالی و یا اداری دین محکوم شده اند و نیازمند تسهیلات اعتباری هستند. به گفته وی مبلغ مورد نیاز برای آزادی زندانیان حدودا 4میلیارد و 500میلیون تومان است.
واجدین شرایط استفاده از تسهیلات ستاد دیه
آن دسته از زندانیانی که به علت عجز از پرداخت دیه صدمه یا قتل غیرعمد ناشی از تصادفات رانندگی یا حوادث اتفاقی در محل کار از جمله حفاری چاه ، امور ساختمانی ، آهنگری ، نجاری و همچنین سایر محکومیت های مالی از جمله خسارت ، جریمه ، ترک انفاق ، چک های برگشتی و... مدتهاست به صورت ناخواسته در زندان ها تحمل حبس می نمایند، می توانند از تسهیلات وام بدون بهره و کارمزد ستاد، بهره مند و با ادای دین خود از زندان آزاد شوند.
اطلاع رسانی بیشتر
عباس خامیزاده رئیس زندان اوین نیز درباره وضعیت جشن گلریزان و تلاشهای ستاد دیه برای آزادی زندانیان می گوید: این ستاد با کمکهای مردم روی پای خود ایستاده و تاکنون برای آزادی زندانیان نیازمند تلاشهای فراوانی کرده است و سازمان زندان ها در صورت استمرار و گسترش فعالیت این ستاد می تواند از همکاری خوب آنها برای کاهش جمعیت زندان های سراسر کشور استفاده کند.
او می گوید: اگر درباره فعالیت های سازنده این ستاد بیشتر اطلاع رسانی شود، مطمئنا می توان به آینده آن امیدوار بود؛ چرا که با وجود تبلیغات اندک ، سال به سال بر متقاضیان حضور در این ستاد و جشنهای گلریزان آتی در سراسر کشور افزوده می شود و این مایه امیدواری است.
هادی ابن علی 28ساله دارای شغل آزاد به همراه دوست و همکارش حسین قربانی که او هم 28ساله است برای شرکت در جشن گلریزان آمده اند. آنها برای اولین بار در این جشن شرکت کرده اند، اما هادی می گوید در سالهای گذشته برای آزادی زندانیان به ستاد دیه کمک می کردم اما این اولین بار است که به این مراسم آمده ام.
او بدون این که از مبلغ مورد نظر خود برای کمک سخنی بگوید معتقد است : «بسیاری از جوان هایی که شغلی دارند و درآمدشان هم بد نیست حاضرند برای کمک به مردم و نیازمندان اقدام کنند و این مساله فقط مختص افراد دارای سن و سال بالا نیست.
او می گوید از طریق یکی از دوستانم در سازمان زندان ها با این ستاد آشنا شدم و حالا هم با حسین به نمایندگی از چند نفر دیگر از دوستان و همکارانمان آمده ایم تا برای کمک به زندانیان اقدام کنیم.»
مسعود سلیمانی ، 52ساله و بازنشسته بانک نیز درباره شرایط و میزان کمک خود چیزی نمی گوید، اما کمک به زندانیان نیازمند را هم برای آزادی آنها و هم برای بهبود و ساماندهی وضع خانواده آنها لازم می داند و می گوید: «بسیاری از مردم دوست دارند به این افراد و خانواده آنها کمک کنند؛ اما اطلاعی از ساز و کار آن ندارند و نمی دانند برای ارائه کمکهای خود چه کار باید بکنند.»
او می افزاید: «من خودم هم از طریق دوستانم با این مساله آشنا شدم اما خیلی ها از این موضوع اطلاع ندارند و چون کمک مالی شخصی دارد خیلی ها هم نمی توانند به خاطر این که خدای نکرده بحث ریا پیش نیاید، به صورت شخصی دیگران را به این کار خیر دعوت کنند.»
امیر باقری 30ساله کارمند وزارت دفاع هم از طریق همسر خود که کارمند دادگستری است با این ستاد و جشن گلریزان آشنا شده است. او می گوید: «چند سال است که در این مراسم شرکت می کنم اما من به اندازه خودم می توانم دیگران را دعوت کنم و این خود ستاد است که باید از طریق جراید و سایر راههایی که مناسب می داند، مردم را مطلع کند.»
صولت فروتن 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
