پرهیز از موازی‌کاری در ساخت برنامه‌های سلامت‌محور

اگر افزایش و ارتقای آگاهی عمومی را به عنوان یکی از سیاست‌ها و وظایف تعریف شده رسانه ملی بپذیریم، آن گاه نقش تلویزیون در بالا بردن دانش پزشکی مخاطبان و هدایت و استقرار حس کنجکاوی و خوددرمانی‌شان در مسیر درست و منطقی، متمایز و درخشان به نظر می‌رسد. رسانه ملی سال‌هاست که ساخت انواع و اقسام برنامه‌های پزشکی را در شبکه‌های مختلف با حضور کارشناسان و مجربان عالم طب در دستور خود قرار داده است؛ برای تحقق همین وظیفه و راهبرد.

پزشکی و سلامت، بخش ثابت بسیاری از برنامه‌های صبحگاهی و خانواده‌محور تلویزیون شده است تا پزشکان بینندگان را جهت آشنایی در وهله اول و در مرتبه دوم جدی گرفتن بیماری‌های خود و البته پرهیز از مصرف خودسرانه و بی‌حساب و کتاب دارو و مراجعه به پزشک در صورت لزوم و حاد بودن اوضاع راهنمایی کنند. کمتر برنامه خانواده‌محوری در شبکه‌های مختلف تلویزیون می‌توان سراغ گرفت که مزین به بخش پزشکی نباشد. دیگر حساب برنامه‌هایی که به طور اختصاصی به مسائل و آموزش‌های پزشکی اختصاص یافته‌اند مثل «دکتر سلام» شبکه آموزش که جداست.چندصباحی است شبکه‌های تلویزیونی به سمت تخصصی شدن پیش می‌روند و برای هر کدام اهداف و سیاست‌های خاصی تعریف شده است. یکی شبکه خانواده است و آن یکی کودک، دیگری ورزش و آن دیگری سلامت.

شبکه «سلامت» یک شبکه‌ نسل دومی سلامت‌محور است که سال 91 با شعار «شبکه سلامت‌، شبکه نشاط و امید» افتتاح شد. عمده برنامه‌های آن حول محور مسائل پزشکی دور می‌زند و در یک کلام، شبکه‌ای تخصصی در زمینه سلامت است.

حال که چنین شبکه‌ای با تعریفی مشخص راه‌اندازی و تدارک دیده شده، پرداختن دیگر شبکه‌ها به مسائل سلامت و پزشکی شاید غیرضروری و یک موازی‌کاری بیهوده به نظر بیاید و تمرکز را هم از سیاستگذاران و برنامه‌سازان این شبکه سلامت‌محور سلب کند.

محسن محمدی / گروه رادیو و تلویزیون