پدری که «بابا» نیست!

هر چقدر رابطه میان مادران با فرزندانشان در سریال‌ها و فیلم‌های تلویزیونی اغلب واقعی و ملموس از کار درآمده، در عوض آنچه میان پدران و بچه‌ها و بخصوص پسران و پدران در جریان است، تصنعی و ساختگی به نظر می‌رسد. پدر و پسر گویا دو آدم کاملا غریبه‌اند که مثلا برای عقد یک قرارداد تجاری یا امضای تفاهم‌نامه اقتصادی زیر یک سقف جمع شده و سلسله مذاکراتی رسمی را آغاز کرده‌اند. دیالوگ‌های رد و بدل شده معمولا ساختگی و غیرواقعی به نظر می‌رسد؛ پدر فقط در شمایل یک ناصح و عقل کل در مقابل فرزند حاضر می‌شود و نصایح اخلاقی ارائه می‌دهد و خطبه‌های حکیمانه می‌خواند و چیزی که در این رابطه حکم کیمیا را دارد صمیمیت است و یکرنگی. گویی که پدر و فرزند دو موجود کاملا غریبه هستند که کوچک‌ترین نقطه اشتراکی با هم ندارند و از دو سیاره مختلف آمده‌ و در اثر یک تصادف یا حتی بدشانسی بر سر راه یکدیگر قرار گرفته‌اند. اگر هم قرار باشد که رابطه نزدیک و مسئولانه یک پدر با مثلا پسر نوجوان یا جوانش به تصویر درآید معمولا در قالب یک تعقیب و گریز و مچ‌گیری و احتمالا ضرب و شتم طراحی و ترسیم می‌شود.

این در حالی است که در میان همه اقشار جامعه از هر خاستگاه اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی، پدران زیادی یافت می‌شوند که با فرزند خود (پسر یا دختر بودنش فرقی ندارد) رابطه‌ای صمیمانه برقرار کرده و بیشتر نقش یک دوست را برای فرزند بازی می‌کنند تا یک آقا بالاسر و ناظر را. با درنظر گرفتن و لحاظ محدودیت‌های موجه شرعی و عرفی‌ای که برای نشان دادن صمیمیت و راحتی میان پدران و فرزندان در رسانه ملی وجود دارد ،اما‌ به نظر می‌رسد چگونگی نمایش تعامل سالم و صمیمانه میان این دو از چشم فیلمنامه‌نویسان و کارگردانان تلویزیونی دور و مغفول مانده است. به طور مثال در ماه رمضان سال 80 و ‌ هنگام پخش مجموعه تلویزیونی «گمگشته» به کارگردانی رامبد جوان و با بازی آتیلا پسیانی، شخصیت اصلی سریال با دختر کوچکش رابطه‌ای خوب اما نه‌چندان صمیمانه داشت، اما وقتی یک جاعل به خاطر شباهت ظاهری‌اش جای پدر را می‌گرفت، رابطه‌ای بسیار صمیمانه‌تر میان او و همان دختر کوچک که جاعل را پدر می‌پنداشت برقرار می‌شد. گویی که برقراری یک رابطه صمیمانه و نشان دادن آن میان پدر و دختر شاید از موجه بودن شخصیت سرپرست خانواده می‌کاسته است.

نشان دادن روابط صمیمانه و خودمانی میان اعضای یک خانواده البته با رعایت چارچوب‌های شرعی و عقلی البته نه‌تنها قبح نمی‌آورد که می‌تواند به یکی از وظایف و اهداف تعریف شده تلویزیون به عنوان فراگیرترین رسانه کشور نیز جامه عمل بپوشاند و آن هم الگوسازی تربیتی و معرفی و آموزش سبک زندگی ایرانی- اسلامی است. رابطه راحت و صمیمانه براتعلی و پدرش در سریال «پرده‌نشین» در عین اختلاف سلیقه را به یاد بیاورید یا نحوه برخورد نقی با دخترانش را در سه‌گانه پایتخت البته تا به امروز.