حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
آرژانتین در انتظارروزهای خوش اقتصادی
امروز به هر گوشه کشور آرژانتین که نظر بیفکنیم ، شواهد حاکی از رونق اقتصادی دوباره این کشور است. آرژانتین پس از پشت سرگذاشتن رکود سال های 2001و 2002رشد اقتصادی قابل توجهی را تجربه کرده است.
مطابق تخمین دولت آرژانتین ، درآمد ملی این کشور بتازگی به بالاترین سطح خود طی دهه اخیر رسیده و حتی از دوران اوج رونق این کشور در سال 1998نیز پیشی گرفته است.
انتشار اوراق قرضه توسط دولت آرژانتین برای نخستین بار پس از گذر از بحران بدهی های سال 2001شاهدی بر این مدعاست که بوئنوس آیرس به روزهای خوش اقتصادی نزدیک می شود.
باید نگاهی دقیق تر به اجزای اقتصاد آرژانتین بیندازیم : عدم توازن هنوز هم در برخی از بخشهای اقتصاد وجود دارد. کسری بودجه به مازاد تبدیل شده است. کاهش نرخ ارز موجب افزایش صادرات آرژانتین شده است و ترکیب بدهی های عمومی تغییر یافته است.
میگوئل براون کارشناس مسائل اقتصادی آرژانتین می گوید: «آرژانتین به کشوری کم ریسک تر و قابل اعتمادتر از گذشته تبدیل شده است.»
اما هنوز هم بسیاری از مردم کوچه و بازار در آرژانتین به اقتصاد کشورشان خوشبین نیستند. در سال 2002آرژانتین شاهد تورم بالایی به ویژه در موادغذایی بود. در همین زمان همزمان با افزایش نرخ بیکاری تا سطح 25درصد، دستمزدهای واقعی به طور متوسط 30درصد کاهش یافت.
اما امروز نرخ بیکاری از 25درصد در سال 2002به 13درصد کاهش یافته و درصد جمعیت فقیر آرژانتین به کل جمعیت این کشور تا 40درصد تقلیل یافته است. بخش قابل توجهی از ظرفیت های جدید اشتغال مربوط به بخش غیررسمی اقتصاد آرژانتین است.
تعداد کارگران شاغل در بخش رسمی اقتصاد آرژانتین از سال 1980هیچ تغییری نکرده ، در حالی که فرصتهای شغلی ایجاد شده در بخش غیررسمی اقتصاد، بیش از 2برابر شده است. طبیعی است که میزان درآمد در بخش غیررسمی کمتر از بخش رسمی است.
هنوز هم درآمد واقعی کارگران شاغل در بخش خدمات ، 25درصد کمتر از درآمد آنها پیش از بحران اقتصادی این کشور است. سهم دستمزدها در درآمد ناخالص داخلی آرژانتین نسبت به اوضاع پیش از بحران 15درصد کمتر شده است. در مدت بحران ، ثروتمندان آرژانتین هم چندان متضرر نشدند.
اکثر آنان در همان اوایل بحران دلارهای خود را از بانکهای آرژانتین بیرون کشیدند. نکته قابل توجه دیگر آن است که افزایش تعداد کارگران در بخشهای غیررسمی اقتصاد به تبعیض و بی عدالتی موجود بویژه در میان کارگران دامن زده است.
کاهش ارزش پول آرژانتین ، باعث شده تا عامه مردم این کشور فکر سفر به خارج از کشور را از سر خود بیرون کنند زیرا چنین سفرهایی بسیار هزینه می برد. مالکیت املاک و مستغلات نیز بسیار مشکل تر از گذشته شده است ، زیرا امروزه قیمتها با دلار تعیین می شوند.
از آنجا که بدهی های دولت ، عمده توان بانکهای این کشور را سلب کرده است ، این بانکها نمی توانند مقادیر قابل توجهی وام به مصرف کنندگان و سرمایه گذاران اعطا کنند. هنوز هم نشانه های فقر را در جای جای آرژانتین می توان یافت.
شاید یکی از بارزترین این نشانه ها، وجود 8هزار «کارتن خواب» در آرژانتین است که هر شب به دنبال تکه ای نان ، زباله ها را زیر و رو می کنند و متاسفانه بسیاری از آنها کودک و نوجوان هستند.
بخشی از آنچه کارگران طی بحران اخیر از دست داده اند، سر از خزانه دولت برآورده است. هنگامی که با تامل بیشتری در امور معیشتی کارگران آرژانتین نظر می افکنیم ، با کمال حیرت مشاهده می کنیم که دولت این کشور، به کارگران خود به چشم بخشی آسیب پذیر از جامعه نمی نگرد و به همین علت است که در پرداخت ها به آنان همواره با نوعی خست عمل می کند.
این در حالی است که دولت ، بخش خصوصی را وادار کرده است تا دستمزد کارگران را افزایش دهد، اما خود در اجرایی کردن این تصمیم اهمال می ورزد.
کارشناسان می گویند اگر رشد دستمزد در بخش دولتی هماهنگ با این رشد در بخش خصوصی گام برمی داشت مخارج عمومی آرژانتین تنها 3درصد بیشتر از وضع کنونی می شد ولی با تمام این احوال دولت رشد متناسب دستمزدها را عملی نکرده است.
سود صنایع امروز بیش از گذشته به جیب صاحبان سرمایه سرازیر می شود. اما سرمایه گذاری در این کشور به رغم رشدی که داشته است همچنان بسیار پایین ارزیابی می شود. طی یکی 2سال اخیر آرژانتین از تمام ظرفیت های تولید خود استفاده کرده است تا توانسته رشد اقتصادی خود را به حد مطلوب برساند.
اکنون برای تداوم این رشد، آرژانتین نیازمند ایجاد ظرفیت های جدید تولید است که سرمایه گذاری به مراتب بیشتر از گذشته را می طلبد. دولت آرژانتین به بنگاه های خارجی سرمایه گذار به چشم رقیب می نگرد. همچنین مشکلات سامانه بانکی این کشور و نبود پایبندی دولت به قراردادهای منعقد شده ، از مهمترین عوامل کاهش سرمایه گذاری خارجی در این کشور به شمار می رود.
از دیگر اقدامات لازم در این کشور، بهبود وضعیت تحصیل و آموزش است. بی عدالتی ، نبود امنیت شغلی و سرمایه گذاری پایین ، اساسی ترین مشکلات اقتصاد آرژانتین محسوب می شوند.
اگر آرژانتین بزودی فکری برای حل مشکلات خویش نکند، بار دیگر این کشور با لقب «کشور بحرانی » خوانده خواهد شد؛ لقبی که اکثر همسایگان آرژانتین در امریکای جنوبی مفتخر به کسب آن هستند!
مترجم: حامد سعیدی صابر
منبع: مجله اکونومیست / 23 جولای 
منبع: مجله اکونومیست / 23 جولای
گفت و گو
