روانشکافی

سندرمی علیه رشد و روان کودک

یکی از اختلالاتی که در حوزه روانشناختی مطرح و ممکن است کودک به آن مبتلا شود سندرمی به نام «رت» است. مهم‌ترین مشخصه این اختلال، ظهور نارسایی‌های متعدد خاص در یک دوره، کارکرد بهنجار بعد از تولد است. این افراد زمانی که متولد می‌شوند کاملا طبیعی به نظر می‌رسند و رشد روانی ـ حرکتی کودک در پنج ماه اول کاملا طبیعی است و از لحاظ فیزیولوژیک، اندازه دور سر طبیعی است. بین سن پنج تا 48 ماهگی رشد سر متوقف شده و مهارت‌های مربوط به دست که قبلا کسب کرده رفته رفته از بین می‌رود و دستها و پاهای کودک حالت غیرطبیعی پیدا کرده و کودک، میل و اشتیاق خود را برای حضور در جمع از دست می‌دهد. علاوه بر آن در رشد بیانی و دریافتی کودک نیز اختلالات شدید رخ می‌دهد.

کد خبر: ۷۷۶۶۱۲

خانواده‌ها ابتدا تصور می‌کنند که ضربه یا مشکلی برای کودک ایجاد شده که دچار این حالت شده است، زیرا در ماه‌های اول کودکی کاملا طبیعی داشته‌اند. این اختلال فقط در مورد دختران گزارش شده است و تشخیص این بیماری در ماه‌های اول تا دو سالگی صورت می‌گیرد و متاسفانه تا پایان عمر ادامه می‌یابد. با انجام یکسری مهارت‌ها و تمرینات، پیشرفت‌هایی در زمینه رشد حاصل می‌شود و با رسیدن کودک به دوران آخر کودکی و یا ورود به دوره نوجوانی علاقه به تعامل اجتماعی بیشتر در او دیده می‌شود. این اختلال با از هم پاشیدگی کودکی متفاوت است. در اختلال یاد شده نشانه‌های اختلال دیرتر ظاهر می‌شود و در پسران شایع‌تر است.

این کودکان به کاردرمانی، درمان‌های روانشناختی (فردی، گروه‌درمانی، خانواده‌درمانی، بازی‌درمانی، هنردرمانی و رفتاردرمانی) و گفتاردرمانی نیاز دارند. هدف از درمان در مورد این بیماران در چند سطح گسترده می‌شود: ابتدا لازم است تا مهارت‌های اجتماعی و شیوه برقراری روابط بین فردی در این کودکان به صورت درمان انفرادی و شرکت در جلسات گروه درمانی ارتقا یابد. در فرآیند درمان، عملکرد دستگاه حرکتی و قدرت تفکر و نتیجه‌گیری بیمار ارتقا می‌یابد. همچنین با توجه به برگشت ناپذیربودن اختلال لازم است تا از گسترش و بیشتر شدن علائم جلوگیری شود. در فرآیند درمان به بیمار برای داشتن یک زندگی مستقل، سازنده و لذت بخش از طریق ارائه و توسعه مهارت‌های حسی و حرکتی ظریف و درشت، شناخت مفاهیم، آموزش، توسعه مهارت‌های بازی، بهبود اختلالات رفتاری و اختلالات یادگیری کمک می‌شود. مهم‌ترین توصیه این است که خانواده درمانی نیز برای این افراد صورت بگیرد. ناامیدی و خستگی در والدین و مراقبان کودک باعث می‌شود تا نسبت به درمان و ارتقای مهارت‌ها جدی نباشند. یکی از توصیه‌های درمانی برای والدینی که کودک مبتلا به این اختلال دارند شرکت در جلسات گروهی است. توصیه می‌شود خانواده‌ها فهرستی از مشکلات و دغدغه‌های خود تهیه کنند و تمام دل‌نگرانی‌های خود را در جلسات گروهی مطرح کنند. درمان‌هایی که به افزایش سخت‌ رویی کمک می‌کند، می‌تواند امید برای ادامه را در والدین افزایش دهد. باید توجه داشت که روش درمان نگرشی مبتنی بر پذیرش مساله هستند و ابتدا باید مفهوم‌سازی شود که پذیرش درونی اتفاق بیفتد و سپس بیشترین راهکارهای درمانی متناسب به شرایط اقتصادی و روحی خانواده انجام شود. خانواده‌ها باید نوع رفتارهایی که در فرزندشان ارتقا پیدا کرده را مرور کنند و از ناامیدی فاصله بگیرند.