خودشیفتگی ؛ آفت مسوولان

در روزهای اخیر برخی مباحث مربوط به مقوله های تعیین کننده در جامعه مورد توجه شماری از صاحبنظران قرار گرفته است.از جمله این مقوله های تعیین کننده ، تنظیم رابطه بین قوای سه گانه است.

کد خبر: ۷۷۵۳۱

مدیران یکی از قوه ها اعلام کرده بود اکنون که سه قوه بر مقابله با فساد اهتمام دارند ، دیگر نیازی به وجود ستاد مبارزه با تخلفات اقتصادی نیست . برداشت اولیه از این سخن آن است که امکان انحراف و لغزش در جامعه در شرایط کنونی به صفر می رسد. همچنین دغدغه هایی درخصوص تعامل مجلس و دولت وجود دارد و این نگرانی غیرقابل کتمان خواهد بود که مبادا تنظیم روابط مجلس و دولت ، بر اساس برخی سخنان نرم نمایندگان در مجلس هفتم صورت گیرد. البته عملکرد شخصیت های برجسته مجلس هفتم در جلسات بررسی صلاحیت وزرای پیشنهادی رئیس جمهور محترم ، نشان از وجود قوت و سلامت در برخی از نمایندگان داشت اما متاسفانه اظهارات صریح و انجام وظایف مبرم نمایندگی موجب سردی در روابط دولت و مجلس شد و تاسفبارتر این که برخی از نرم گویان از فضای ایجاد شده به نفع خود بهره وافر بردند. هرچند با تاخیر زیاد ، رئیس جمهور محترم در مقام سپاسگزاری از عملکرد مجلس هفتم در بررسی صلاحیت وزرای پیشنهادی برآمد اما همچنان این نگرانی کاملا منتفی نیست که ما از سخنان درشت و انتقادهای دلسوزانه بسهولت و از روی رضایت استقبال کنیم زیرا عملکرد متصدیان مسوولیت های کلان اجرایی به دلیل سختی و دشواری هایی که در مقام اجرا با آن مواجهند ، پذیرش مشارکت دیگران و نیر هر نقدی برایشان دشوار است بنابراین تقویت زمینه پذیرش نقدهای خیرخواهانه در این جایگاه حساس هنوز و همچنان نیازمند تمرین ها و ممارست های دائم است . علی الاصول کسانی که منشا خدماتی در جامعه هستند - البته با بودجه و امکانات عمومی - دچار نوعی خودشیفتگی می شوند انگار که کس دیگری در جامعه جز آنها امکان چنین خدمتگزاری را هرگز نتوانسته است از آن خود کند. برای جلوگیری از خودشیفتگی که یک آفت جدی برای مسوولان کشور به حساب می آید ، می باید خود را مصون از انحراف نپنداریم . نفس قدرت ، همان گونه که بستر امکان خدمتگزاری را فراهم می آورد ، به همان میزان می تواند زمینه های افزایش انحراف را نیز فراهم آورد بنابراین در هر جایگاهی در علم و نظر و فضیلت قرار داشته باشیم ، نمی باید این ذهنیت را به خود راه بدهیم که مصون از خطاییم و امکان انحراف برای ما به هیچ وجه وجود نخواهد داشت . آنچه درباره مسائل جاری کشور اشاره شد ، تنظیم روابط بین سه قوه مدنظر است که بتواند هر یک از قوا را نسبت به ضعفها و لغزش ها هوشیار کند. در دوره های گذشته ، بویژه قوه مجریه که بودجه کشور را در اختیار دارد و توزیع امکانات کشور نیز در چارچوب اختیارات اوست ، تلاش می کرد با بهره گیری از این امکان ، زمینه انجام وظیفه نظارتی سایر قوا را نسبت به این قوه محدود کند. این رویکرد ، طبیعتا افراد سست عنصر را در سایر قوا به سوی نرم گویی صرف سوق می دهد. بدین گونه به میزانی که دولتهای گذشته توفیقاتی را از آن خود کرده اند، ملت را از موهبت سیاست های نظارتی درون ساختاری محروم ساخته اند. اکنون که روابط بین مجلس هفتم و دولت نهم براساس اصولی ارزشمند پایه ریزی شده چه نیکوست که هم دولت و هم مجلس صف مقدم تنظیم روابط را عناصری اصولگرا و ارزشمند که جلوه های ماندگاری از آن روزهای بررسی صلاحیت وزرای پیشنهادی در صحن علنی مجلس آشکار شد بگمارند. قطعا در صورتی که دولت از چنین رویه ای استقبال کند و بر تقویت آن اهتمام ورزد ، زمینه رشد عناصر فرصت طلب و نرم گو و چاپلوس را به طور جدی محدود کرده و این رویه که برخلاف رویه دوره های گذشته است ، سبب تضمین سلامت دولت و مجلس و نظام سیاسی مان می شود.