مظنونین همیشگی

کلا آدمی است که با پول اندازه می‌گیرد و حرکت می‌کند.... این تصویری است که در آثار نمایشی از یک روزنامه‌نگار ورزشی به نمایش گذاشته می‌شود. هرگاه پای ورزش به میان سریال یا برنامه‌ای یا فیلمی می‌آید، بخشی از بار منفی درام به‌عهده خبرنگار ورزشی است، این تصویری است که با باور عموم همخوانی دارد. هیچ‌گاه دیده نشده در مقابل این تصویر، شخصیت دیگری در فیلم گذاشته شود که نشان از این داشته باشد اگر به فرض خبرنگاری ورزشی وجود دارد که به اصطلاح زد و بند می‌کند، خبرنگارانی هم در گوشه و کنار تحریریه‌ها وجود دارند که با این پدیده مخالف هستند. خبرنگاران ورزشی اصولا مظنونین همیشگی محسوب می‌شوند، سابقه این را در خیلی از سریال‌های تلویزیونی می‌توان دید. در سریال بدون شرح؛ سریالی که آقای کاووسی سردبیر نشریه شهر قشنگ، خبرنگاری داشت که از یک فوتبالیست پول گرفت و با چاپ مصاحبه‌هایی او را دوباره به روزهای اوج بازگرداند. این مساله وقتی زشت‌تر می‌شود که این مصاحبه‌ها حتی توسط خود بازیکن فوتبال تنظیم می‌شود. در سریال مرد هزارچهره وقتی مهران مدیری به‌عنوان مربی وارد دنیای فوتبال شد، خبرنگار یک روزنامه پرقدرت با جملات پرطمطراق پول گرفتن را توجیه می‌کرد. در سریال‌هایی مثل سه پنج دو و آخرین بازی، بازهم این خبرنگاران بودند که می‌توانستند با گرفتن مبلغی نه‌چندان چشمگیر یک بازیکن را روی جلد ببرند.

خب، اگر طنز را شکل اغراق‌یافته واقعیت‌های موجود در جامعه بدانیم، شاید بتوان از کنار همه اینها براحتی گذشت و گفت: «بیننده باهوش‌تر از آن است که این پلیدی را به همه خبرنگاران ورزشی تعمیم دهد» اما این طنز هرگاه راه به بیراهه می‌رود که خود باور داشته باشد که این نوع برخورد، نیمه پری ندارد و ریشه‌های همه فساد‌های ورزشی مطبوعاتی است که با توجه به شکل و نوع کارشان مجبور هستند که عامه‌پسندانه‌تر با مخاطب خود کنار بیایند.