اعتراض‌های شنیدنی

بانوان ورزشکار ایران اگر تا چند سال پیش زیر سایه ورزش مردان قرار داشتند و ضعف فنی‌شان چنان چماقی بر سر آنها فرود می‌آمد و همه بی‌توجهی‌ها را توجیه می‌کرد، امروز به جایی رسیده‌اند که کسی به خود اجازه نمی‌دهد دست‌کم با انگ ناتوانی امکانات و سرمایه‌گذاری را از آنها دریغ کند، چرا که آنها مثل مردان مدال می‌گیرند. فرزندان این مملکت که حتی اگر افتخاری هم کسب نکنند قهرمان میدان ارزش‌های اسلامی بوده و با کسب مدال مزه قهرمانی‌شان دوچندان می‌شود.

ورزش بانوان ایران که در سال‌های اخیر جهشی قابل ملاحظه یافته و می‌رود به نقطه‌ای برسد در برخی رشته‌ها گوی سبقت را از مردان برباید، حیف است که درگیر بی امکانات باشد. وقتی رئیس‌جمهور از ضرورت برچیده شدن نگاه تبعیض آمیز به ورزش زنان سخن می‌گوید و وزارت ورزش باید خیلی جدی تر پار را از شعار فراتر گذاشته با سرمایه‌گذاری مناسب زمینه شکوفایی بیش از پیش استعدادهای ورزش بانوان را فراهم کند. بانوی تیرانداز از نبود فشنگ می‌نالد، آن پاروزن مدال آور در بوستان تمرین می‌کند و دونده‌ افتخار آفرین نیز از فقر امکانات می‌گوید. چرا باید این صداها شنیده شود و ورزشکارانی که می‌توانند با تمرکز کامل بر روی تمرینات خود به فکر افتخارآفرینی فردی و ملی باشند گرفتار الفبای ورزش و بی‌امکاناتی شوند. وزارت ورزش هرچند زیر بار کم لطفی به مربیان تیم‌های ملی پرافتخار در بازی‌های آسیایی نمی‌رود و می‌تواند توجیهاتی در این زمینه بیاورد، اما آیا اعترضات بحق ملی‌پوشان ورزش بانوان را برای فراهم کردن حداقل‌ها می‌شنود؟

مهیار آذر‌/‌ جام‌جم