مرد نکونام

پیشینه رسول خدا(ص) در مکه برای قریشیان امری شناخته شده بود. او از آغاز جوانی به خصلت‏های اخلاقی نیکو شهرت داشته و هیچ‌گونه سوء سابقه​‏ای در اذهان مردم این شهر از خود بر جای ننهاده بود. شخصیتی متین، اخلاقی و تا اندازه‏ای مشغول به خویش که به هیچ روی گرد بازی‌های جوانی و مجالس عیش و نوش حیوانی نرفته بود. فردی مردم‏دار، مهمان‌نواز، اهل صله رحم و کمک‌کننده به ضعیفان و درماندگان، اینها صفاتی بود که در جاهلیت مردم او را در آغاز بعثت به آن متصف کردند. به دلیل همین خصلت‌ها بود که در جاهلیت، مردم او را در اختلافات خویش حَکَم قرار می‏دادند. آنان در همان دوره، او را «امین» نامیدند و هر زمان که ذبحی می‏کردند از او می‏خواستند در جمع آنان حاضر شده و دعا کند. در واقعه نصب حجرالاسود نیز او را امین خطاب کردند و تصمیم رسول خدا(ص) برای مشارکت تمام طوایف قریش در نصب حجر، نشانی بر درایت آن حضرت شناخته شد. بعدها که نزاع قریش با رسول خدا(ص) بر سر نبوت او بالا گرفت، هیچ گاه‏ دیده نشد که قریش او را به سوء پیشینه اخلاقی یا جز آن متهم کند، در حالی که برای آن حضرت که به عنوان رسول خدا(ص) مردم را به زندگی اخلاق سالم فرا می‏خواند، اگر چنین سوء پیشینه​‏ای در کار بود، مطرح کردن آن توسط قریش طبیعی می‏نمود.

(سیره رسول خدا، صص 249 و 250)‌