فقط یک سکوی فریاد...

نخستین سفر بین المللی رئیس جمهور، امروز به مقصد مقر سازمان ملل آغاز می شود. این سفر که پس از رفتار اهانت آمیز امریکایی ها در تاخیر صدور روادید برای رئیس مجلس و لغو اعتراض آمیز سفر از سوی حداد عادل ، حساسیت ویژه ای یافته ، از زوایای گوناگون شایسته توجه است :

کد خبر: ۷۴۸۶۱

1- متاسفانه سازمان ملل از حد یک سازمان بین المللی موثر در تحولات جهانی ، به سکویی برای فریاد آن هم فریادهایی که البته به جایی نرسد و یک لابی گفتگو سقوط کرده است . علت این تنزل بویژه در سالهای اخیر علاوه بر ساختار ضعیف و ناعادلانه که حق وتو یکی از نمادهای آن است به برخورد قلدرمآبانه امریکا و اسرائیل با این نهاد بین المللی مربوط می شود. عبور از سازمان ملل در سالهای اخیر از جمله 2 تهاجم علیه افغانستان و عراق ، وتوی مکرر قطعنامه شورای امنیت ، ایجاد مشکلات اقتصادی و بی اعتنایی اسرائیل به آن از جمله این برخوردهاست. بنابراین ملت ما، نباید به این سفر فراتر از «یک سکوی فریاد» بنگرد، سکویی که صرفا برای آگاه سازی افکارعمومی ملتها از سوی جمهوری اسلامی مورد استفاده قرار می گیرد.
2- رفتار امریکایی ها با هیات پارلمانی ایران که نفی آشکار دموکراسی است یکی از نمونه برخوردهای قیم مآبانه امریکا با سازمان ملل به شمار می رود که می تواند از مهمترین محورهای سخنرانی رئیس جمهور و مذاکرات هیات ایرانی باشد تا زمینه را برای ایجاد وفاق جهانی علیه تسلط امریکا بر یک منطقه بین المللی فراهم آورد. انتظار آن است ، مجموعه سازمان ملل حداقل به مثابه واتیکان سیاسی استقلال داشته باشد تا امریکایی ها از سلطه جغرافیایی خود به عنوان اهرم فشار علیه ملتها سوءاستفاده نکنند.
3- اگرچه تاکنون روسای جمهوری اسلامی ایران بارها علیه ساختار غیرعادلانه سازمان ملل بویژه حق وتو در مجمع عمومی فریاد زده اند، اما باز هم باید صدای اعتراض ایران با بیانی رسا و مستدل به گوش جهانیان برسد، شاید بر این تکرار اثری مترتب باشد.
4- اگر سازمان ملل را در جایگاه واقعی اش مظهر «نظام چندقطبی» بدانیم ، تلاش امریکا به عنوان تنها مدافع دیکتاتوری جهانی و «نظام تک قطبی» برای حذف این نهاد بین المللی دور از انتظار نیست . هیات ایرانی می تواند با تبیین دقیق تهدیداتی که «نظام تک قطبی» برای صلح ، آرامش ، آزادی و امنیت جهانی پدید می آورد، حساسیت کشورها را علیه دکترین امریکا برانگیزد و برای ساماندهی «جبهه ضددیکتاتوری جهانی» در سازمان ملل بکوشد، بویژه آن که رفتار سیاسی برخی قدرتهای جهانی همچون اروپا، چین و روسیه نیز با گفتمان نظام چندقطبی همگرایی بیشتری دارد.
5- با جایگزینی «دیپلماسی فعال» به جای «دیپلماسی منفعل» در چالش انرژی هسته ای از سوی جمهوری اسلامی ایران ، تریبون سازمان ملل یک فرصت برای ارائه کیفرخواست مجدد علیه مجرمان اصلی پرونده سلاحهای کشتار جمعی در جهان است ؛ امریکا یگانه جنایتکار هسته ای تاریخ و اروپا تامین کننده اصلی سلاحهای شیمیایی عراق در جنگ علیه ایران باید بار دیگر در معرض پرسش افکار عمومی قرار گیرند که چگونه با چنین پیشینه شرم آوری امروز مدعی مبارزه علیه سلاح هسته ای هستند؛ ایران به عنوان قربانی سلاحهای کشتارجمعی و منادی دنیای عاری از سلاحهای کشتارجمعی باید مدعی تولیدکنندگان و واردکنندگان سلاحهای هسته ای از جمله امریکا، اروپا و اسرائیل باشد. شاید حضور یک جانباز شیمیایی در هیات همراه رئیس جمهور و تمهید امکانات برای شنیدن صدای سرفه های مظلومیت او از سوی سران از تریبونی که قرار بود برای «ملتها» باشد، می توانست تلنگری برای بیداری تلقی شود، اگرچه آنها که «خوابیده اند» را تلنگری برای بیداری کفایت می کند؛ اما برای آنها که «خود را به خواب زده اند» یا از آنها خواسته اند خود را به خواب بزنند، فریاد هم کارساز نیست !