15 دقیقه ایستادن بر فراز بلندترین نقطه جهان با یک دوربین عکاسی

اولین فاتحان اورست

«کوهنوردی یک روش زندگی است؛ روشی که در آن یک سیب بین همه اعضای گروه تقسیم می‌شود. روشی که در آن قوی‌ترین عضو گروه به پای ضعیف‌ترین راه می‌رود. راهی که رقابت ندارد و به رهروانش حقوق نمی‌دهند و ایشان را نیازی به سوت و کف مشوقان درقله نیست. ناجی بی‌منت یکدیگرند. گروه می‌سازند تا دل جوانان را به سنگ بند کنند تا به ننگ بند نشود. مزدشان معراج روح است و تشویقشان نوازش باد. قانونشان عشق است و قانونگذارشان معشوق. عشق به طبیعت، عشق به زندگی است و زندگی تجلی عشق است و مرگ آنجاست که عشق نیست. کوهنوردی عشق به طبیعت است و عشق به طبیعت، ورزش ما نیست، باور ماست، زندگی ماست. به راستی که کوهنوردی تنها ورزش نیست، کوهنوردی یک روش زندگی است.»
کد خبر: ۷۳۹۴۴۳

این گفته‌های زیبا از ادموند هیلاری است؛اولین فاتح اورست. 80 سال پیش اهالی اکلند نیوزلند فکر نمی‌کردند پسر جوانی که در شهر آنها به پرورش زنبور عسل علاقه نشان می‌داد، نامش به‌عنوان نخستین فاتح‌ بلندترین قله جهان‌ سر زبان‌ها بیفتد.

سر ادموند هیلاری (متولد 1919) با عشق به پرواز، ‌به خدمت نیروی هوایی نیوزلند درآمد و در جنگ جهانی دوم به‌عنوان یک خلبان، هواپیماهای جنگی را به پرواز درآورد. اما این پایان ماجراجویی‌های او نبود و هیلاری برای این‌که به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین ماجراجویان قرن بیستم معرفی شود دست به کار بزرگی زد و قله اورست، بزرگ‌ترین قله جهان را به‌عنوان نخستین انسان فتح کرد.

در سال 1953 گروهی از کوهنوردان فراخوانده شدند تا با حمایت امپراتوری بریتانیا و به رهبری کلنل جان‌هانت (یکی از اعضای گروه‌های اعزامی ‌از انگلیس به هیمالیا) شانس خود را برای صعود به قله اورست ‌بیازمایند، ادموند هیلاری هم یکی از اعضای همین گروه اعزامی‌بود. این تیم با 14 کوهنورد و 350 باربر عازم اورست شدند و در آن زمان بهترین کفش‌ها، لباس‌ها و تجهیزات کوهنوردی در اختیار آنها قرار گرفت تا هیچ کمبودی نداشته باشند. بعد از روز‌ها تلاش و کوهنوردی‌های بسیار ،دو نفر از اعضا گروه بنام‌های بوردیلون و اونزا که بیشترین شانس برای صعود به قله را داشتند و همگان این دو نفر را از اولین فاتحان اورست می‌دانستند به قله جنوبی اورست در ارتفاع 8750 متری رسیدند اما به‌دلیل کمبود اکسیژن از ادامه راه خودداری کردند تا شانس به هیلاری و نورگای برسد که قله 8848 متری اورست را فتح کنند. دو روز بعد‌ ساعت 11 و 30 دقیقه صبح بیست و نهم می 1953 (جمعه 8 خرداد 1332) هیلاری همراه با نورگای پا‌ بر این قله گذاشتند.

به گفته هیلاری، پس از رسیدن به قله او چند ضربه محکم با تبر یخی که در دست داشت به برف سخت کوبید و بعد هر دو به مدت 15 دقیقه روی قله ایستادند. در همان زمان کوتاه هیلاری صلیبی را که به او داده بودند در آنجا گذاشت و با دوربینی که در دست داشت چند عکس از تنزینگ گرفت. تنزینگ هم شکلات‌هایی را به رسم پیشکش در برف بر جا گذاشت اما چون طرز عکس گرفتن با دوربین را بلد نبود، نتوانست عکسی از هیلاری هنگام فتح قله بگیرد.

گرچه از همان تاریخ نام ادموند هیلاری به عنوان اولین فاتح اورست سر زبان‌هاست، ولی خود هیلاری تا زمانی که زنده بود با کمال فروتنی دوست داشت نام تنزینگ نورگای هم کنار نامش ذکر شود. جالب آن‌که 50 سال بعد از آن صعود تاریخی، در آوریل 2003، پیتر هیلاری (پسر سر ادموند هیلاری) و جاملینگ نورگای (پسر تنزینگ نورگای) به‌عنوان بخشی از مراسم پنجاهمین سالگرد فتح اورست، به اورستی که اولین بار توسط پدران آنها فتح شده است، صعود کردند.

هیلاری سال‌های زیادی از عمر خود را صرف کمک به مردم نپال کرد. او با بنیان کردن صندوق هیمالیا، بیشتر وقت و انرژی خود را صرف کمک به مردم فقیر این منطقه کوهستانی و به بهبود اکولوژی و شرایط زیست در هیمالیا کرد. او همچنین با اقداماتش موفق به ساخت چند مدرسه و بیمارستان در این منطقه دور افتاده از هیمالیا شد. هیلاری شش سال پیش (‌ سال 2008) در هشتاد و هشت سالگی بر اثر سکته قلبی تسلیم مرگ شد.

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها