هنوز هم انگیزه زیادی برای خواندن فیلمنامه دارم

وی درباره این‌که چگونه در هشتاد سالگی جلوی دوربین می‌رود به فارس گفته است: فکر می‌کنم تنها چیزی که باعث می‌شود هنوز این سختی را به جان بخرم حس شوریدگی است که از نقش‌ها به من منتقل می‌شود و از آن مهم‌تر عشق و علاقه نسبت به هنر بازیگری است. خیلی وقت‌ها فشردگی کارها و بی‌برنامگی‌هایی که در حین فیلمبرداری می‌شود و شب بیداری‌ها من را خسته می‌کند و فکر می‌کنم با وجود این خستگی نمی‌توانم جلوی دوربین بروم و دیالوگ بگویم، اما وقتی نوبت به من می‌رسد انگار تمام خستگی‌ها از بدنم رخت بر می‌بندد و انرژی وصف‌ناپذیری سراغم می‌آید طوری که می‌توانم بدون حس خستگی جلوی دوربین قرار بگیرم هرچند وقتی به خانه می‌روم تازه متوجه فشاری که متحمل شدم می‌شوم.

نصیریان در پاسخ به این سوال که اساسا شما چه نقش‌هایی برای بازیگری می‌پذیرید نیز گفته است: باید متن به گونه‌ای باشد که یک کشش حسی را در من ایجاد کند و به لحاظ روحی درگیرش شوم به همین خاطر وقتی نقشی به من پیشنهاد می‌شود بسرعت شروع به خواندنش می‌کنم هنوز هم انگیزه زیادی برای خواندن فیلمنامه‌ها دارم و این شوق در من کم نشده است. چرا که دوست دارم ببینم چه نقشی برای من در نظر گرفته شده و آن کاراکتر تا چه حد در پیشبرد داستان اثرگذار است. هرقدر پیچیدگی و درام ماجرا و شخصیت بیشتر باشد، کار برایم جذاب‌تر می‌شود. همیشه دوست دارم بازی در نقش‌های متفاوت را تجربه کنم به همین خاطر هر چقدر نقش سخت‌تر و درگیرهای درونی آن بیشتر باشد برای ایفای آن بیشتر وسوسه می‌شوم چون آن را چالشی بزرگ‌تر برای ارزیابی توانایی‌های خودم می‌بینم.