بیم بزرگ امید

تیم امید ایران در حالی آماده بازی‌های مرحله مقدماتی المپیک 2016 ریو خواهد شد که تجربه تلخی را از بازی‌های آسیایی اینچئون کسب کرد. تجربه تلخی که امید شکسته شدن طلسم تیم فوتبال امید ایران و حضور در المپیک را کمرنگ کرد؛ البته با اضافه شدن حبیب کاشانی به عنوان مدیر تیم امید، فضای مه‌آلود و آکنده از ناامیدی را تا حدود زیادی تلطیف کرد و باعث شد تیم فوتبال امید ایران در بعد مدیریتی، تحول مثبت خوبی را به خودش ببیند؛ تحولی که قطعا بسیاری از مشکلات خارج از مستطیل سبز را که پیش از این تیم امید را آزار داده بود، برطرف خواهد کرد.

اما باید اعتراف کرد در بعد فنی مشکلات تیم امید همچنان پابرجاست که مهم‌ترین آن، در اختیار نداشتن مهره‌های کارآمد و باکیفیت فنی قابل‌قبول است؛ مهره‌هایی که از پس مقابله با تیم‌های قدرتمند شرق و غرب آسیا بر بیایند و مجوز حضور در رقابت‌های المپیک 2016 را بعد از چهار دهه به فوتبال ملی ایران هدیه بدهند. متاسفانه رده امید فوتبال ایران در بازی‌های آسیایی اینچئون نیز اسیر تصمیمات نتیجه‌گرای مدیران ورزشی شد و در حالی که می‌توانست از این فرصت به‌دست آمده برای آبدیده کردن بازیکنان جوان خودش استفاده کند، به بازیکنانی امید بست که به لحاظ سنی هیچ شانسی برای حضور در بازی‌های دور مقدماتی المپیک نیز نداشتند؛ بازیکنانی نظیر یعقوب کریمی، شهریار شیروند، کاوه رضایی، مهدی شریفی، محمدرضا خانزاده، محسن مسلمان و مرتضی پورعلی‌گنجی که با وجود داشتن تجربه حضور در لیگ برتر ایران، نمایش پرفروغی در کره‌جنوبی نداشتند و وداعی تلخ و تاریک با تیم امید داشتند.

با توجه به شرایط به‌وجود آمده و کنار رفتن هفت بازیکنی که شاکله اصلی تیم امید را تشکیل داده بودند، جایگزینی نفرات جدید دغدغه اصلی کادرفنی تیم امید خواهد بود. دغدغه‌ای که قطعا با توجه به زمان باقیمانده و ظرفیت فوتبال ایران، برطرف کردن آن کار آسانی نخواهد بود. در فوتبالی که دیگر حتی ستاره‌ای نصف و نیمه هم ظهور نمی‌کند، پیدا کردن بازیکنان جدیدی که قابلیت حضور در ترکیب اصلی تیم امید، آن هم در رقابت‌های حساس و سرنوشت‌سازی چون مقدماتی المپیک را داشته باشند، مشقت‌های فراوانی دارد. این در حالی است که فرصت چندانی هم برای کشف استعدادهای جدید از بطن فوتبالی که بازیکنان پا به سن گذاشته بیشتر بارش را به دوش می‌کشند، وجود ندارد.

بدون شک دغدغه اصلی تیم امید برای شکستن ناکامی چهل ساله‌اش، معضل در اختیار نداشتن بازیکنان موردنیاز است که قطعا چاره‌ای جز معجزه نمی‌تواند گره‌گشای آن باشد! معضلی که نتیجه نبود برنامه‌ریزی درست، فرسوده شدن ریشه فوتبال در بخش پایه و البته نتیجه‌گرایی مدیران فوتبال و ورزش ایران است و به نظر می‌رسد قدمت ناکامی فوتبال امید ایران را بیش از پیش بالا ببرد!

حامد امینی / جام​جم