تلاطم‌های متوازن

آنها که پنجشنبه و جمعه هفته گذشته در تالار وحدت بودند، می‌دانند از چه حرف می‌زنم؛ از بداهه‌‌نوازی سازهای پیانو و کمانچه که شاید از نظر همه ما ارتباطی به هم نداشته باشند، اما نوازنده‌های چیره‌دست این سازها چنان دوستی و گفت‌وگو و انسی میان آنها ایجاد کرده‌اند که تا با آن روبه‌رو نشویم نمی‌توانیم تصوری از این اتفاق داشته باشیم.

پیمان یزدانیان، نوازنده پیانو و حسام اینانلو، نوازنده کمانچه در کنار هم روی صحنه رفته و بداهه‌نوازی را انجام می‌دهند که اغلب مخاطبانشان آن را با رضایت بدرقه می‌کنند اما در این میان عده‌ای هم از سالن ناراضی بیرون می‌آیند، به طور مثال در پایان این اجرا یکی از مخاطبان به دوست خود می‌گفت من ترجیح می‌دهم فقط کمانچه بشنوم. قطعا افرادی هم هستند که دوست داشته باشند فقط صدای پیانوی یزدانیان را روی صحنه بشنوند اما در هر صورت تصمیم آنها بر این است که با هم روی صحنه بروند و خیلی‌ها هم از این شیوه اجرا استقبال می‌کنند. آنها هیچ آهنگی را قبل از اجرا با هم هماهنگ نمی‌کنند، روی صحنه می‌آیند و در لحظه به نواختن می‌پردازند و در واقع موسیقی‌ای را اجرا می‌کنند که دیگر تکرار نخواهد شد.

از جالب‌ترین نکات این اجرا می‌توان به توازنی اشاره کرد که دو هنرمند در کارهای هم ایجاد کرده‌اند. موسیقی یزدانیان هر چند آرام اما عصیانگر است. می‌تازد و می‌کوبد و مخاطب خود را درجا میخکوب می‌کند. هر چند این بار موسیقی‌اش را روی صحنه فیلم نمی‌شنویم و به صورت زنده روی صحنه اجرا می‌شود، اما باز هم ویژگی‌های موسیقی فیلم را در خود دارد و مخاطبان پیگیر موسیقی رگه‌هایی از ویژگی‌های موسیقی فیلم را در آثار او می‌بینند، با همان آرامش توفانی و با همان عصیانگری... در این میان کمانچه با آرامش خود، عصیان‌های پیانو را فرو می‌نشاند و گفت‌وگو را به آرامش و مهربانی می‌کشاند. آنها در این شیوه اجرایی مونولوگ‌هایشان را به دیالوگ بدل کرده‌اند و روی صحنه به گفت‌وگو می‌نشینند. یکی می‌گوید و دیگری جواب می‌دهد، گاهی هم با یکدیگر نجوا می‌کنند و به توازن می‌رسند.

زینب مرتضائی‌فرد / گروه فرهنگ و هنر