راهی برای بیمار نشدن

همچنین گردشگری سلامت به‌منظور درمان یک بیماری انجام می‌شود و درواقع، این نوع گردشگری جنبه درمانی دارد.

اما نوع دیگری از گردشگری سلامت وجود دارد که در این نوع گردشگری، فرد برای پیشگیری از بیماری به سفر می‌رود که در اصطلاح به این نوع مهاجرت، گردشگری تندرستی گفته می‌شود.

در گردشگری سلامت، هدف از مسافرت، پیشگیری از بیماری و سالم ماندن است؛ در حالی که احتمال دارد آن فرد، هیچ بیماری نداشته باشد.

در این نوع گردشگری، فرد با استفاده از جاذبه‌های طبیعی، استفاده از تابش خورشید در مناطق آفتابی، بهره بردن از آرامش و زیبایی طبیعت و خلاصه استفاده از هر موهبت طبیعی که در آن منطقه وجود دارد، تلاش می‌کند شادی و آرامش ذهن را به دست بیاورد تا به دام بیماری‌های روحی و جسمی گرفتار نشود.

طبیعی است هر چقدر کشوری از موهبت‌های طبیعی بیشتری برخوردار باشد، باید انتظار داشت گردشگری تندرستی در آن کشور هم رونق داشته باشد.

مثلا کشور ما باوجود چهار فصل بودن، وجود مناطق آفتابی، جنگل‌های انبوه، دریاهای خروشان و چشمه‌های آب معدنی می‌تواند مقصد جدی برای گردشگران تندرستی باشد.

البته نباید از یاد ببریم وجود این مواهب طبیعی، تنها شرط رونق گرفتن گردشگری تندرستی نیست. مثلا وقتی بسیاری از سواحل کشور، کثیف و آلوده می‌شود یا امکانات رفاهی چندانی در جاذبه‌های طبیعی کشور وجود ندارد، با این حساب نباید انتظار داشته باشیم گردشگری تندرستی در کشور، رشد چندانی داشته باشد.

یعنی درست است که کشور ما این توانایی ذاتی و پتانسیل طبیعی را در اختیار دارد که بتواند با انبوه جاذبه‌های طبیعی، خیل عظیمی از گردشگران تندرستی را از سراسر جهان به داخل کشور جذب کند، اما تا زمانی که این توانایی‌های بالقوه مدیریت نشود و امکانات مستقر در این جاذبه‌های طبیعی ارتقا پیدا نکند، گردشگر تندرستی ترجیح می‌دهد به کشوری سفر کند که امکانات مناسب‌تری در اختیار گردشگرش قرار می‌دهد، حتی اگر آن کشور جاذبه‌های گردشگری کمتری نسبت به ایران داشته باشد.