بترسیم از آن روزها که نمی‌ترسیم

مثال تا دلتان بخواهد، هست. از فوتبال شروع کنیم، تلخ‌ترین روزهای فوتبال ما در مقابل قدرت‌های درجه اول آسیا نبوده، ما در مقدماتی جام جهانی 1998 و 2002 در روزی باختیم که فکر می‌کردیم بردن تیم‌های قطر و بحرین مثل آب خوردن است. اگر نخواهیم خیلی هم راه دور برویم، می‌توانیم همین جام جهانی 2014 را در نظر بگیریم. اوج بازی ما در مقابل آرژانتینی بود که همه خود را برای یک شکست پرگل آماده کرده بودیم، اما این بازی را با یک گل و کاملا آبرومندانه باختیم و بیرون آمدیم. در مقابل بازی با بوسنی که در روی کاغذ آسان‌ترین حریف ما بود، سخت‌ترین شکست را به ما تحمیل کرد. تا از فوتبال بیرون نیامده‌ایم، به بازی‌های آسیایی و تیم امید هم اشاره کنیم؛ زمانی که قرعه تیم امید بیرون آمد، همه گفتیم که از این آسان‌تر نمی‌شود، اما در پایان نه ویتنام را بردیم و نه قرقیزستان را.

در کشتی رضا یزدانی شانس اول ما به کشتی‌گیر گمنام ترکیه می‌بازد و حذف می‌شود و بالاخره والیبال ما برای قرار گرفتن در میان چهار تیم برتر جهان، در بهترین قرعه ممکن باید آلمان را می‌برد که بدترین نمایش خود را در کل مسابقات برابر آلمان ارائه کردیم.

ریشه‌یابی علت ضعف تیم‌های ورزشی ایران در روزهایی که به نظر ساده می‌آید، از آن چیزهایی است که هرچه زودتر باید در دستور کار قرار بگیرد. ورزشی‌ها یک اصطلاح دارند به نام «خالی کردن»، این خالی کردن در دو شکل خودش را نشان می‌دهد؛ یک مدل آن جسمانی است، ما در بازی‌های بزرگ آنقدر توان می‌گذاریم که دیگر برای بازی‌های بعدی توان نداریم و این نشان از یک برنامه‌ریزی اشتباه دارد، شاید!

اما شکل بعدی این معضل، خالی شدن یک تیم از نظر روحی و انگیزشی است. ما در بازی‌های بزرگ هرچه انگیزه داریم، خرج می‌کنیم و انگار دیگر آنقدر تخلیه می‌شویم که در بازی‌های کوچک‌تر دیگر به هیچ وجه خودمان نیستیم و ضریب اشتباهاتمان آنقدر بالا می‌رود که بیشتر به حریفان راه پیروزی را نشان می‌دهیم. این سابقه تاریخی باعث می‌شود هرگاه که قبل از بازی در دلمان ترسی نداریم و استرسی احساسی نمی‌کنیم، باید حتما بترسیم،‌ مگر این‌که از مردان روز سخت بخواهیم که قدری هم مرد روزهای آسان باشند.

افشین خماند / ‌دبیر گروه ورزش