فصل تازه فوتبال

این یعنی پایان همه اما و اگرها. پایان همه بلاتکلیفی‌ها و پایان همه انتقادها. کی‌روش با وجود همه هوادارانی که داشت منتقد هم کم نداشت. آنها که می‌گفتند این مربی چیزی به فوتبال ما نمی‌افزاید. آنها که به سیستم دفاعی‌اش ایراد می‌گرفتند و نسبت به بی‌توجهی‌های او به لیگ ایران و بازیکنان داخلی همیشه ناراحت بودند. اما فصل تازه فوتبال ایران برای این عده هم باید پایان این انتقادها باشد. از اینجا به بعد باید نیمه پر لیوان را بیشتر دید. این همان اتحادی است که کی‌روش هم به آن اشاره کرد.

فوتبال ایران حرکتی چهار ساله را برای جام جهانی بعدی آغاز کرده است. در نوع خودش این‌که از چهار سال قبل بدانیم با کدام مربی قرار است به جام جهانی برویم اتفاقی کم‌سابقه است. مروری بر خاطرات تلخ و شیرین گذشته به ما می‌گوید بعد از علی پروین که چنین فرصتی را برای جام جهانی 1994 داشت و از آن استفاده نبرد، دیگر به هیچ مربی داخلی یا خارجی، این فرصت داده نشد که با یک برنامه‌ریزی چهار ساله تیم ملی را به جام جهانی ببرد. حالا بعد از سال‌ها کی‌روش می‌خواهد با یک برنامه‌ریزی چهار‌ساله افق روشنی را برای این فوتبال ترسیم کند. پس باید از او حمایت کرد. در کنارش بود و به او راهکار داد. لزوم این حمایت را وقتی بیشتر احساس می‌کنیم که بدانیم در این فوتبال حالا دیگر امثال ویتنام هم برایمان ترسناک هستند. نتیجه‌ای که دو روز پیش در بازی‌های آسیایی اینچئون رقم خورد پرصداترین زنگ هشدار برای این فوتبال بود. این شکست را نه می‌توان حادثه تلقی کرد و نه می‌توان به ناهماهنگی تیم امید ربط داد.

ویتنامی‌ها مثل خیلی از کشورهای دیگر برای پیشرفت‌شان در فوتبال برنامه‌ریزی کرده‌اند. این را همه آنهایی که بازی دو روز پیش ایران و ویتنام را دیدند به وضوح دیدند. پس بهتر است ما هم با کنار گذاشتن اختلاف‌ها، برنامه‌محور پیش برویم. این همان کلیدی است که فوتبال را در مسیر یپشرفت قرار می‌دهد.

رضا پورعالی/ گروه ورزش