مردی از جنس طلا

یکی از آنها محمد نصیری است. پرافتخارترین وزنه‌بردار ایران و یکی از پرافتخارین ورزشکاران کشور در تاریخ بازی‌های آسیایی. نصیری فقط بیست و یک سال داشت که در بازی‌های آسیایی 1966 بانکوک قهرمان شد. آن زمان کسی او را نمی‌شناخت اما چهار سال بعد وقتی سبک‌وزن وزنه‌برداری ایران روی تخته بازی‌های آسیایی 1970 رفت، به خاطر قهرمانی در المپیک 1968 مکزیکو سیتی و همین‌طور رقابت‌های جهانی 1969 ورشو دیگر یک چهره شناخته شده بود. نصیری در بازی‌های آسیایی 1970 هم سبک وزنی بی‌رقیب بود، همان‌طور که در بازی‌های آسیایی 1974 تهران رقیب نداشت. او سه دوره متوالی قهرمان بازی‌های آسیایی شد تا نامش را برای همیشه در تاریخ ورزش ایران به عنوان یکی از پرافتخارترین‌ها ثبت کند. پنج مدال طلا، یک نقره و سه برنز رقابت‌های جهانی و یک طلا، یک نقره و یک برنز بازی‌های المپیک را هم باید به طلاهای نصیری در بازی‌های آسیایی اضافه کرد. او هنوز هم با انرژی از آن سال‌ها حرف می‌زند: احساس خوبی دارم وقتی به آن روزها فکر می‌کنم. این‌که در سه دوره از بازی‌های آسیایی قهرمان شدم و 12 سال متوالی قدرت اول سبک وزن دنیا بودم موفقیتی نیست که براحتی قابل تکرار باشد. خوشحالی من هم بیشتر به‌خاطر این است که در آن برهه شرمنده مردم نشدم و همیشه آنها را با رکوردهایم شاد کردم.

با وجود این همه مدال ارزشمند، اما چرخ زندگی محمد نصیری آن‌طور که باید نمی‌چرخد. الان یک ورزشکار با نیمی از عناوین نصیری می‌تواند بهترین‌ها را داشته باشد، بهترین خانه، بهترین ماشین و.... نصیری می‌گوید: خوشحالم که الان به ورزشکاران توجه بیشتری می‌شود. یک ورزشکار درست است که با هدف افتخارآفرینی برای کشورش تلاش می‌کند اما به هر حال هدف دیگری هم از این همه سختی کشیدن دارد و آن تامین زندگی و آینده‌اش است. البته در زمان ما هم به یک قهرمان توجه می‌شد. خود من با پاداشی که پس از بازی‌های آسیایی 1974 تهران گرفتم هم می‌توانستم صاحب خانه شوم و هم چند مغازه بخرم. من وقتی برای سومین بار قهرمان بازی‌های آسیایی شدم 150 هزار تومان پاداش گرفتم که پول زیادی بود. یادم می‌آید که به همه قهرمانان 50 هزار تومان دادند اما من چون عنوان دارتر از بقیه بودم سه برابر بیشتر پول گرفتم البته چون شم اقتصادی نداشتم همه‌اش را خرج دوست و رفیق کردم. پولی که به آن سختی به دست آمده بود را خیلی راحت خرج کردم.

سختی‌های ورزشکاری به بزرگی محمد نصیری کم نیست. یکی از این سختی‌ها وزن کم کردن‌های قبل از مسابقه است که همیشه برای ورزشکاران سبک وزن از بقیه طاقت فرساتر است. نصیری خاطرات زیادی از این وزن کم کردن‌ها دارد: در یکی از مسابقات مجبور بودم 4.5 کیلوگرم در یک روز کم کنم. از 8 صبح خودم را در پتو پیچاندم و رفتم بالای کوره یک حمام. چیزی حدود نصف روز در این شرایط ماندم. کلی هم قرص خوردم. تقریبا بخش زیادی از آب بدنم رفت. شرایطم طوری بود که مرا با برانکارد به اتاق وزن‌کشی بردند. چشمم دیگر جایی را نمی‌دید، اما وقتی رفتم روی ترازو وزنم 8/51 کیلوگرم بود، یعنی دویست گرم هم کمتر از وزن قانونی. یک بار هم به خاطر این‌که در وزن‌کشی به مشکل نخورم به خاطر 100 گرم موهای سرم را از ته تراشیدم. به‌خاطر همین سختی‌ها معمولا آنقدر قبل از مسابقات تحت فشار بودم که در مراسم رژه تیم‌ها در افتتاحیه‌های بازی‌های آسیایی و المپیک شرکت نمی‌کردم. به همین خاطر هیچ‌گاه پرچمدار کاروان ایران در این بازی‌ها نبودم. فقط یک بار در بازی‌های آسیایی تهران بود که در مراسم اختتامیه پرچمدار کاروان ایران شدم.

بازی‌های آسیایی اینچئون نزدیک است. با شروع آن، همه خاطرات خوب گذشته در ذهن مردی که خودش سه‌بار متوالی در این بازی‌ها قهرمان شده تکرار خواهد شد.