وقتی رونالدو یک پدر است

شاید این حس را اکنون کریستیانو رونالدو، ستاره پرتغالی رئال مادرید بیشتر از تمام روزهایی که در مستطیل سبز برای هوادارانش شادی آفرید، داشته باشد. وقتی دست پسر چهار‌ساله‌اش در دستش است و با او قدم زنان تا مدرسه می‌رود.اینجا زمین فوتبال نیست و او مقابل مدافعان تیم حریف قرار نگرفته است. از رویارویی با مسی و رویکرد رسانه‌های جهان به این دو برای گرفتن توپ و کفش طلا هم خبری نیست. اینجا رونالدو یک پدر است. اگر دیروز کودک خودش را بغل گرفت و به باور پدر شدن رسید، امروز چند ثانیه‌ای از خود بی‌خود شد چون در ادامه مسیر بالندگی فرزند، او را به‌مدرسه برد. کتاب‌هایش را در کیف مدرسه جا داد، برایش خوراکی خرید و رفتن فرزندش را به سوی میز و صندلی کلاس درس تمام قد تماشا کرد.

فوتبالیست مشهور دنیا با همه کلافگی و گرفتاری، برای پدر بودن وقت گذاشته است؛ چون حس شیرینی دارد این پدر بودن. خود او دست پسرش را گرفت و به مدرسه برد تا به این ترتیب ثابت کند دنیایی فراتر از فوتبال دارد و آن، خانواده است. واکنش‌ها به این حرکت رونالدو که اجازه نداد پسرش در روز اول مدرسه احساس غربت کند در نوع خود جالب است.

رونالدو در تصمیم و انتخابش در زندگی همیشه خانواده را در اولویت قرار داده است. نیمه‌کاره گذاشتن تمرین و بردن فرزند به مدرسه نمونه خوبی برای اثبات این نکته است. او می‌گوید، خانواده از هر چیزی برایش مهم‌تر است: در راس خانواده فرزندم قرار دارد که برای من بسیار مهم است. فرزندم هنوز کوچک است. نمی‌دانم در آینده چه کاره می‌شود. دوست دارم تا او مثل خودم فوتبالیست شود، ولی هر تصمیمی که بگیرد از او حمایت می‌کنم.

محمدرضاپور / گروه ورزش