رنجی که همراه بیمار می​برد

این اتفاق در بیمارستان‌های پایتخت و برخی دیگر از شهرهای بزرگ، به کرات اتفاق می‌افتد؛ در حالی که اگر بیمارستان، امکانات محدودی برای اسکان همراهان بیمار داشته باشد، خانواده بیماران مجبور نمی‌شوند که شب‌ها آواره کوچه و خیابان شوند.

وجود اقامتگاه همراهان بیمار در بسیاری از بیمارستان‌های توسعه یافته جهان، بدیهی و متداول است، اما این امکانات اولیه در بسیاری از بیمارستان‌های کشور وجود ندارد.

حتی بسیاری از خانواده‌های بیماران حاضرند که برای اقامت در این مکان‌ها، هر شب مبلغی کمتر از هزینه هتل را بپردازند، اما در اغلب بیمارستان‌های کشور، این امکانات تعریف نشده است.

«همراه سرا» در بیمارستان، مصداق بارزی از خدمات هتلینگ در بیمارستان‌ها به حساب می‌آید که به طور مستقیم، دغدغه بیمار و خانواده‌اش را برای اسکان در شهرهای بزرگ، کاهش می‌دهد و در نتیجه فرآیند درمان هم با آرامش بیشتری برای بیمار و پزشک، انجام می‌شود.

تصور کنید بیمار بستری که خانواده‌اش در پارک روبه‌روی بیمارستان، چادر زده باشد، قطعا آرامش روانی لازم را ندارد و از طرف دیگر، وقتی خانواده‌ای معمولی و سالم مجبور می‌شود برای پیگیری درمان بیمارش، در چادر زندگی کند و شب را به صبح برساند، این خانواده در مقابل آسیب‌های اجتماعی شهرهای بزرگ هم در امان نیست و این اتفاق، می‌تواند تبعات اجتماعی ناگواری هم در پی داشته باشد.

نباید فراموش کرد وقتی در نقاط مختلف کشور، امکانات درمانی به شکل عادلانه‌ای توزیع نشده است و برخی خانواده‌های مقیم شهرستان‌های محروم کشور مجبور می‌شوند به دلیل این نقص بارز نظام سلامت، به شهرهای بزرگ‌تر مراجعه کنند، در این شرایط حداقل احترام و حقوقی که می‌شود برای این خانواده‌ها قائل شد، تامین یک جای خواب ساده و در اختیار قرار دادن حداقل‌های امکانات رفاهی است تا همراهان بیماران بستری در سرمای زمستان و گرمای تابستان، مجبور نشوند به گوشه خیابان پناه ببرند.