داستان تکراری تیم امید

داستان تازه تیم امید، داستان رفتن به بازی‌های آسیایی است؛ رقابت‌هایی که 12 سال از آخرین طلای ایران در آن می‌گذرد. چندی پیش سازمان لیگ برنامه اول تا آخر لیگ را اعلام کرد اما در کمال تعجب هیچ تعطیلی برای بازی‌های آسیایی در نظر نگرفت. انگار نه انگار که تیم امید باید انتظار یک ملت را با بازی‌های درخشانش برآورده کند.

آن زمان فدراسیون‌نشین‌ها در واکنش به انتقادهای مطرح شده گفتند از سرمربی تیم ملی خواسته‌ایم از هر تیم حداکثر دو بازیکن را دعوت کند تا تیمی نگوید بازی‌های ما را تعطیل کن! بماند که با این قانون من درآوردی، اگر یک تیم مثلا سه بازیکن شایسته داشته باشد، سرمربی تیم امید ناچار است از انتخاب یک بازیکن اضافی چشم‌پوشی کند، اما همان دو بازیکن ملی‌پوش هم در تیم‌های خود ستاره‌هایی هستند بی‌جانشین. مهدی شریفی در سپاهان، محسن مسلمان در ذوب‌آهن، کاوه رضایی در سایپا، مرتضی پورعلی گنجی در نفت، یعقوب کریمی در استقلال و...

از همه اینها بدتر تهدید اخیر فدراسیون فوتبال است؛ این‌که اگر باشگاهی بازیکنانش را در اختیار تیم امید نگذارد بازی‌هایش 3 بر صفر می‌شود. این تهدید هم مثل آن تصمیم که از هر تیم حداکثر دو بازیکن به تیم امید دعوت شود، نه منطقی است و نه قانونی. در شرایطی که طبق قوانین فیفا، تیم‌های باشگاهی فقط در روزهای فیفا اجازه دارند بازیکنان خود را در اختیار تیم‌های ملی بگذارند، پس باید در کنار توجه به تیم امید به حق باشگاه‌ها هم احترام گذاشت. در این میان سوال بی پاسخ هم وجود دارد؛ این‌که چرا نباید لیگی که در سال چند بار به بهانه‌های مختلف، تعطیلی‌های بلندمدت به خود می‌بیند، یک 17 روز برای بازی‌های آسیایی تعطیل شود تا تیم امید با کمترین دغدغه ممکن در این رویداد شرکت کند؟

رضا پورعالی ‌/‌ گروه ورزش