خوشحالی یک هنرمند از فروش نرفتن آثارش

پریوش حکیم‌رابط، هنرمند نقاش که طی سال‌های گذشته بیشتر خارج از ایران ساکن و عضو آکادمی هنر اروپا نیز بوده، آثارش را در این نمایشگاه از 400 هزار تا دو میلیون تومان در معرض فروش گذاشته بود که به گفته خودش آثار زیادی به فروش نرفت.

او که از استقبال نمایشگاهش رضایت خاطر داشت، در این باره می‌گوید: استقبال خوبی از نمایشگاه شد و علاقه‌مندان بسیاری برای دیدن آثار به گالری شماره 2 نیاوران آمدند، اما آثار زیادی به فروش نرفت. البته باید به مردم حق داد. وضع اقتصادی آن​قدر خوب نیست به فکر خریدن آثار هنری باشند، اما خیلی‌ها به دیدن آثار آمدند و از تابلوها خوششان آمد که متاسفانه توان مالی لازم برای خرید را نداشتند.

حکیم‌رابط می‌گوید: واقعا نباید انتظاری بیشتر از این از مخاطبانمان داشته باشیم چراکه همین فرهنگسرای نیاوران هم توان مالی آن را نداشت که اثری را بخرد. هم‌اکنون دولت با کمبود بودجه مواجه است. در چنین وضعی دولت باید اولویت را به معیشت مردم اختصاص دهد. به نظرم اصلا عاقلانه نیست دولت با وجود کمبود بودجه به هنرمندان یارانه بدهد. البته دولت می‌تواند فضاها و گالری‌های دولتی را با هزینه کمتری در اختیار هنرمندان قرار دهد تا آنها با خیال آسوده‌تری به برگزاری نمایشگاه‌هایشان بپردازند.

این هنرمند نقاش که هدف برگزاری نمایشگاهش را یک حرکت اجتماعی و فرهنگی می‌داند و نه اقتصادی، درباره قیمت‌گذاری آثارش ادامه می‌دهد: اگر سری به گالری‌های دیگر بزنید متوجه می‌شوید آنجا قیمت تابلوها از دو میلیون تومان آغاز می‌شود، در حالی که بیشترین قیمت در نمایشگاه من دو میلیون تومان بود.

چندی پیش در یک گالری، اثری را دیدم که قیمتش 50 میلیون تومان تعیین شده بود! من چنین قیمتی را برای یک تابلو نمی‌پسندم، حتی اگر خلاقیت زیادی در دل تابلو باشد. به نظرم قیمت تابلوهای من در این نمایشگاه بیشتر از چیزی بود که تعیین کرده بودیم. برای هر کدامشان با فکر عمل کرده بودم. راستش را بخواهید خوشحالم که بخش زیادی از آثارم به فروش نرفته و هنوز می‌توانم آنها را داشته باشم.

حکیم‌رابط درباره آثار به نمایش درآمده در این نمایشگاه نیز می‌افزاید: آثاری را که در این نمایشگاه روی دیوار رفتند در یک بازه زمانی ده ساله کشیده‌ام. قدیمی‌ترین اثر را سال 1379 و تازه‌ترین آن متعلق به سال 1389 است. همچنین در میان این آثار پنج تابلو از یک مجموعه وجود داشت که محتوایشان درباره کوچ عشایر است.

آثار آبرنگ این نمایشگاه به موضوع طبیعت اختصاص داشت که در آنها می‌توان بدن انسان، فرم درختان و بازارها را دید. از نظر خودم در این تابلوها نوعی خلوت و دلتنگی هست که حاصل روحیه درونی من در زمان کشیدن این آثار بوده است غیر از دو اثر که جزو مجموعه خصوصی من هستند، دیگر آثار این نمایشگاه برای فروش بودند که در این میان یک اثر روز نخست نمایشگاه و یک اثر دیگر روز پایانی نمایشگاه فروخته شد.

این نقاش درخصوص بهره‌مندی از تکنیک آبرنگ می‌گوید: تکنیک آبرنگ را دوست دارم و با این که استفاده از این تکنیک بسیار دشوار و پرهزینه است، اما باز هم با این تکنیک کار می‌کنم. بسیاری از دوستان به من توصیه می‌کنند در زمینه آثار آبرنگ فعالیت بیشتری داشته باشم.

سحر طاعتی / جام‌جم