هوای گریه با من

مودب و باشخصیت. خرده‌شیشه نداشت. حرفش حرف بود. وعده الکی نمی‌داد. دنبال جنجال الکی نبود، حرف بی‌سند نمی‌زد و فعال بود. خبرنگار بودن برایش خیلی مهم بود. چه به عنوان خبرنگار خبرگزاری فارس و چه به عنوان خبرنگار برنامه ورزش و مردم، برایش خیلی اهمیت داشت که در حوزه کاری‌اش در صحنه باشد.مهدی نفر از آن دست آدم‌هایی بود که در توصیفش باید گفت: «بچه خوب و خبرنگار خوب». حالا دوست خبرنگار من خود سوژه خبر شده است. خبر بد عجله دارد که برسد. حوالی ساعت 12 پنجشنبه‌شب، گوشی تلفن همراهم پر از خبرهای نفرت‌انگیز از دست دادن او بود. دل‌دل می‌کردم که خدا کند این هم از آن خبرهای جعلی باشد که هر از چند گاهی پخش و زود تکذیب می‌شود، اما عکس حادثه که رسید، دانستم تکذیب خبر اصولا در دنیای او جایی ندارد و متاسفانه خبر درست است و «مهدی نفر» همان خبرنگاری است که در یک سانحه رانندگی در انتهای اتوبان بابایی جانش را از دست داده است.وقتی پیام‌های رد و بدل شده بین خودم و او را مرور می‌کنم، تمام آنها کاری است.همین ماه قبل برای ویژه‌نامه جام‌جهانی روزنامه جام‌جم، با هم همکاری می‌کردیم، فقط و فقط یک جوک در بین پیام‌ها وجود دارد، جوکی از شومی اتفاق، یک شوخی با مرگ در آن مستتر است. لعنت به جوک‌هایی که آدم را نمی‌خندانند که هیچ، هوای گریه هم دارند.

افشین خماند / دبیر گروه ورزش