در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
با یک گلوله برف زیرتیغ آفتاب
اگر آدمی پیدا شود که بتواند یک گلوله برف کوچک آبکی را زیرتیغ آفتاب 30 روز توی دستش نگه دارد و روز و شب بدود تا برسد به جایی که بتواند یک گلوله برف دیگر بردارد
اما وقتی هزارها هزار نفر یک دسته اسکناس را درست مثل همان گلوله برف 30 روز توی دستشان نگه می دارند و سعی می کنند یک جوری تا 30 روز بعدی دوام بیاورند، هیچ کس عین خیالش نیست ، انگار نه انگار چرخاندن یک خانواده سه چهار نفری با آن دسته اسکناس ، چیزی در قد و قواره معجزه است.
اما چطور می شود فوت و فن این شعبده بازی را یاد گرفت؛ خیلی از ما شروع می کنیم به یادداشت خرجهای روزانه ، اما چند روزی که می گذرد حوصله مان از حساب کردن 250 گرم پنیر، 3 کیلو سیب زمینی ، یک عدد سس گوجه سر می رود و یا اعصابمان از دیدن ستون ارقام خرد و خراب می شود و از خیر دفتر خرج روزانه داشتن می گذریم.
اما فن اول تردستی همین است. دانستن مخارج مان به صورت تفکیک شده یعنی هر ماه چه مقدار هزینه پوشاک ، درمان ، خوراک و خرج های متفرقه ماست. درست اینجاست که خرجهای بیهوده ، مثل شبرنگ جلوی چشممان می درخشد.
گاهی با وحشت می بینیم که برجهایمان خیلی بیشتر از آن چیزی است که فکر می کردیم. 300تومان چیپس ها و 200تومان پفک ها که اصلا به چشم نمی آمد، حالا سر به چند هزار تومان زده است.
هزینه های اصلی معلوم شده اند پس به همان اندازه از درآمد ماه بعد برای این بخش از هزینه ها کنار می گذاریم. مثلا اگر خرج خوراک ماه قبل 100 هزار تومان بوده که 30 هزار تومان آن غیراساسی و قابل حذف بوده است این ماه 70 هزار تومان در بخش خوراک و 30 هزار تومان را در بخش پس انداز قرار می دهیم.
اگر برای تفکیک بودجه هر بخش یک پاکت اختصاص دهیم ، کار خیلی راحت تر می شود. و اگر هر ماه حتی اگر قصد خرید لباس یا درمان نداریم بخش کمی از پولمان را در پاکت هزینه لباس و هزینه درمان قرار دهیم ، در زمانی که احتیاج به درمان یا خرید لباس داریم فشار زیادی را متحمل نخواهیم شد.
خرجهای اضافی هر بخش را که حذف کرده ایم در پاکت پس انداز قرار می دهیم. اگر با همان بودجه تا پایان ماه رسیدیم که معلوم است ما هم از تردستهای کشف نشده گمنامیم ؛ اما اگر کم بیاوریم می توانیم به سراغ پاکت پس انداز برویم.
ممکن است در محاسبه مقدار پولی که نیاز داریم اشتباه کرده یا گرانی را دست کم گرفته باشیم. اما به هر حال نباید پاکت پس اندازمان را خالی خالی کنیم. پولی که آخر سر می ماند حتی اگر کم باشد بعد از چند ماه سرمایه کوچکی است که می شود چاله ای را با آن پر کرد یا با یک سرمایه گذاری کوچک سود آن را افزایش داد.
صندوق های قرض الحسنه خانوادگی یا محلی که مطمئن و امین اند راه خوبی برای به جریان انداختن این سرمایه های کوچک است. بیمه های عمر و بازنشستگی هم به نوعی سرمایه گذاری برای آینده اند. ماهی چند هزار تومان فشار خیلی زیادی را به ما تحمیل نمی کند یا قابل تحمل است اما در دراز مدت نتیجه خوبی دارد.
اگر برای خرید لوازم مورد نیاز با کمی صبر و تحمل از همان پس انداز اندک یا وام قرض الحسنه استفاده کنید بسیار مقرون به صرفه تر از آن است که آن را به صورت قسطی تهیه کنید.
مرجان فولادوند 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
