سرود ملی و ورزشکاران

سرود ملی ایران یعنی شادی دل میلیون‌ها ایرانی

حسین رضازاده / قهرمان وزنه‌برداری جهان

سرود ملی جمهوری اسلامی ایران برای من فقط یک معنا دارد؛ شادی دل میلیون‌ها هموطن ایرانی.

من طی هفت سال 11 بار در رقابت‌های قهرمانی آسیا، بازی‌های آسیایی، رقابت‌های قهرمانی جهان و المپیک، روی سکوی قهرمانی ایستادم تا با شنیدن سرود غرورانگیز کشورمان مزد تلاش‌های شبانه‌روزی‌ام را بگیرم. برای هر یک از این مدال‌ها ماه‌ها مرارت کشیدم و ده‌ها تن وزنه را جابه‌جا کردم، اما هر بار، وقتی از سکوی قهرمانی بالا رفتم، با شنیدن این سرود سختی‌ها را فراموش کردم؛ سرودی که در پی خود شادی دل رهبر معظم انقلاب و مردم کشورم را به همراه داشت. همه آن 11 باری که سرود جمهوری اسلامی ایران به خاطر قهرمانی‌های من در سالن‌های مختلف زده شد برایم خاطرات شیرینی است، اما شاید شیرین‌ترین خاطره من به اولین قهرمانی‌ام در المپیک سیدنی برگردد؛ زمانی که جوانی بیست و دو ساله بودم و در حضور قدرت‌های بزرگ دسته فوق‌سنگین وزنه‌برداری دنیا روی سکوی قهرمانی المپیک ایستادم. آن شب از فرط خوشحالی تا صبح نخوابیدم، چون کاری کردم تا سرود و پرچم کشورم در شبی که کسی انتظارش را نداشت، نواخته شود و به اهتزاز درآید.

احترام 20 هزار نفری به سرود ملی ایران

سیدمحمود میران / قهرمان جودو

لحظه نواخته شدن سرود ایران وقتی که قهرمان شدم، طوری است که نمی‌توانم بیان کنم. به قدری شیرین و باحال بود که هیچ توصیفی از آن نمی‌توانم داشته باشم. این احساس را فقط کسی می‌فهمد که آن را تجربه کرده و در همان موقعیت قرار گرفته است.

قبلا کشورهای مختلف سال‌ها با هم می‌جنگیدند و کلی کشت و کشتار می‌شد تا در نهایت کشوری که جنگ را می‌برد، پرچمش را به اهتزاز در بیاورد، اما در عالم ورزش متفاوت است. وقتی پرچم کشوری به اهتزاز در می‌آید و سرودش خوانده می‌شود، انگار بدون کشت و کشتار کاری کرده که همه مردم جهان، سرود کشورش را بشنوند.

من در مسابقات مختلفی موفق به قهرمانی شدم؛ از مسابقات قهرمانی آسیا تا ارتش‌های جهان و انتخابی المپیک. از بین تمام مسابقات و قهرمانی‌ها یادم هست وقتی سال 2004 در مسابقات انتخابی المپیک در پاریس قهرمان شدم و مدال طلا گرفتم، حدود 20 هزار نفر در سالن ایستادند و به سرود ایران احترام گذاشتند. این باشکوه‌ترین سرودی بود که تاکنون شنیده‌ام.

پخش سرود ملی، بهترین لحظه عمرم است

امیر مهدی‌زاده / قهرمان کاراته

یکی از بهترین لحظات زندگی من لحظه‌ای بود که قهرمان شدم و روی سکو قرار گرفتم و سرود ملی کشورم در سالن پخش شد و کل سالن به احترام سرود ملی کشورم ایستاد. همیشه در زندگی آرزو و هدفم این بود که روزی قهرمان دنیا شوم. پیش از قهرمانی بارها آن لحظه را پیش خودم تصور کرده بودم و حتی شاید جالب باشد که بارها لحظه خواندن سرود کشورم روی سکو را تمرین کرده بودم.

آن لحظه، لحظه بسیار کوتاهی است. لحظه‌ای کوتاه، اما شیرین که وقتی سرود ملی‌ات در سالن پخش می‌شود، به سال‌ها زحمت و تلاشت فکر می‌کنی؛ به همه مشکلات، آسیب‌دیدگی‌ها و تمرین‌های سخت. وقتی سرود خوانده می‌شود، همه اینها از ذهنت عبور می‌کند. لحظه شیرینی است.

سرود ملی، افتخار هر ایرانی

رضا یزدانی/ قهرمان کشتی جهان

به اهتزاز درآوردن پرچم کشورمان و نواخته شدن سرود ملی در هر مسابقه‌ای در کشورهای مختلف باعث افتخار هر ایرانی است. من وقتی روی سکو هستم در لحظه نواخته شدن سرود ملی کشورم احساس می‌کنم تمام خستگی‌هایم رفع می‌شود، چون می‌دانید در مسابقات کشتی بلافاصله بعد از بازی نهایی در حالی که هنوز عرق کشتی‌گیران خشک نشده، مراسم اهدای مدال را انجام می‌دهند. به همین دلیل کشتی‌گیران در حالی که هنوز عرق بدنشان خشک نشده، با شنیدن سرود ملی کشورشان تمام خستگی‌شان رفع می‌شود.

شنیدن سرود ملی برای هر ورزشکاری آخر همه چیز است؛ آخر همه تمرین‌ها، اردوها، سختی‌ها، رنج‌ها، آسیب‌دیدگی‌ها، دوری‌ها، مسابقات، روی سکو رفتن‌ها، کمربند بستن‌ها و مدال به گردن آویختن‌ها. سرود ملی آخر همه چیز است و این آخرین چیز، چقدر غرورانگیز است.