ضد فاشیست، ضد نژادپرستی

دو باشگاه سری آ در ورونا حضور دارند؛ هلاس و کیه وو. در عصر یک یکشنبه مرطوب حدود صد نفر که لباس‌های آبی وقرمز بر تن دارند در میدان اصلی شهر جمع شده اند و تعداد زیادی پرچم و پلاکارد در دست دارند. روی تعدادی از پلاکاردها عکس چه گوارا دیده می‌شود و روی یکی از آنها نوشته شده است «فاصله‌ها ما را از هم جدا کرده، مقابله با فاشیست ما را متحد می‌کند.» یکی دیگر از آنها می‌گوید ما را «ویرتوس ـ اس» صدا می‌زنند نه ورونایی. دیگری نام تیم‌های «اف سی ورکسهم» و «سنت پائولی» را با ماژیک روی پلاکاردش نوشته است. اینها طرفداران تیم سوم شهر ورونا یعنی «ویرتوس ورونا» هستند.

ویرتوس بیشتر فعالیت‌های سیاسی دارد تا فعالیت‌های فوتبالی. این تیم سال 1921 تاسیس شد و از همان زمان سنگری برای مقابله و دفاع دربرابر هلاس ورونا بوده است. شهر ورونا موقعیت عجیبی دارد. در آن تمایلات نژادپرستانه دیده نمی‌شود اما یکی از بزرگ‌ترین مشکلات شهر تمایلات و علایق فاشیستی است. طرفداران هلاس سال 1990 به‌دلیل نشان دادن صلیب‌های شکسته رژیم نازی در بازی‌ها چهره‌ای کاملا منفور پیدا کردند. حتی یکی از آنها در یک بازی نشان مجسمه چوبی از مردی سیاه را با خود همراه داشت که با آن تلاش می​کرد بیان کند آنها هیچ گاه یک بازیکن سیاهپوست را نخواهند پذیرفت. شرایط رفته رفته بهبود یافت. هلاس بازیکنان سیاهپوست را هم به تیمش آورد اما هنوز خیلی از هواداران این تیم به خاطر ترسناک بودنشان مشهور هستند.

خیلی از مردم شهر به جای طرفداری از هلاس به حمایت از کیه وو روی آوردند و این تیم را جایگزین کردند. کیه وو پیش از آن‌که در اواخر دهه 90 پیشرفت‌های چشمگیری داشته باشد و در سری A بدرخشد، یک تیم محلی بود و با دیگر تیم‌های آماتور بازی می‌کرد.

برادران بد

اولین هدف ویرتوس جبران لطماتی است که هلاس به شهرت و اعتبار شهر وارد کرد. آنها در ابتدا بسیار کوچک‌تر از آن بودند تا مانند تیمی باشند که قرار است یکشنبه در لیگ بازی کند اما در قالب یک تیم حمایت از آنها به مرور رشد کرد و قدم به قدم با کیه وو پیش رفتند و وارد دسته چهارم لیگ ایتالیا شدند. در این مقطع به یک باشگاه حرفه‌ای بدل شدند و تا پایان فصل گذشته این شرایط را حفظ کردند. ویرتوس بسختی جنگید اما باردیگر به دسته چهارم ایتالیا بازگشت. لیگی که خود به خود شش تیم را به دسته پایین‌تر می‌فرستد اما هواداران این تیم هنوز اتحاد خود را حفظ کرده‌اند.

«حمایت از ویرتوس به معنای حمایت از باشگاهی است که فراتر از یک تیم است. این تیم دنیای متفاوتی در این شهر دارد نه فقط به‌خاطر فوتبال بلکه برای بازی جوانمردانه، ارزش‌های اجتماعی و یک پاکی واقعی.» اینها را یکی از هواداران این تیم می‌گوید. «هواداران تیم‌های بزرگ شهر از این‌که نژاد پرستی در ایتالیا و اروپا رواج پیدا کرده، شدیدا نارحت هستند اما هواداران ما گروهی‌اند که ضدنژادپرستی، ضدفاشیست، ضدتبعیض جنسی و ضد همجنس گرایی هستند. با تکیه به این ارزش‌ها امیدوار هستیم چهره شهر ورونا را
به حالت قبل بازگردانیم.»

این باشگاه بخشی از حرکت ضدفاشیست در وروناست؛ حرکتی که گروه‌های موسیقی و هنرمندان هم در آن جای دارند. این حرکت خیلی زود به اجماع رسیده و باشگاه با هواداران تیم‌های مختلف در سراسر اروپا ارتباط برقرار کرده است. به همین دلیل است که پلاکاردهای سنت پائولی و ورکسهم در میان تجمع طرفداران این تیم دیده می‌شود.

آل فرسکو

روح و قلب ویرتوس لوئیجی فرسکو است؛ کسی که در یکی از نادرترین حالات در فوتبال جهان مدیر و مربی باشگاه است. طی 33 سال گذشته فرسکو درون و بیرون زمین در این سمت‌ها قرار داشته است. در کشوری که مربیان بندرت می‌توانند یک فصل را به طور کامل سپری کنند، او توانسته نشان بدهد ویرتوس چگونه می‌تواند از باشگاه‌های دیگر متفاوت باشد. «فکر نمی‌کنم هیچ مربی ـ مدیر دیگری در ایتالیا وجود داشته باشد. من گاهی اوقات با الکس فرگوسن مقایسه می‌شوم اما حالا رکورد او را شکسته‌ام؛ زیرا از 33 سال پیش به‌طور مستمر سرمربی ویرتوس بوده‌ام. دوست دارم بیشتر این‌گونه فکر کنیم که یک خانواده هستیم تا یک باشگاه فوتبال، اما نتایج هم برایمان اهمیت دارد. رویایمان این است که به یک باشگاه حرفه‌ای تبدیل شویم و من به چیزهایی که تاکنون به​دست آورده‌ایم، افتخار می‌کنم.»

فرسکو می‌گوید سخت کار می‌کند اما او می‌تواند مطمئن باشد که حتی در صورت کسب نتایج نامطلوب نباید به مدیرش جواب پس بدهد. فقط باشگاه در اوج خود قرار دارد و البته با سنگ اندازی‌هایی از سوی مسئولان شهر مواجه می‌شود که عده‌ای می‌گویند این به خاطر موضع سیاسی باشگاه است و به آن ارتباط دارد. ورزشگاه کوچک استادیو گاواجنین برای لیگاپرو مناسب نیست و به همین دلیل در فصل گذشته اتحادیه فوتبال ایتالیا آنها را مجبور کرد در ورزشگاه هلاس ورونا بازی کنند. البته هواداران پاسخ این کار را با ایستادن در بیرون ورزشگاه و حمایت تیم خود از همانجا، دادند.

یکی از هواداران در توضیح این رفتارشان می‌گوید: «در هشت سال گذشته ما همواره حضور داشته‌ایم اما کاری با کار هلاس نداشته‌ایم و نخواسته‌ایم با ورزشگاه آنها شریک شویم. ما فقط زمانی به ورزشگاه هلاس وارد خواهیم شد که ویرتوس به‌عنوان تیم مهمان و دور از خانه در آن بازی داشته باشد.»

در کشوری که نتایج پادشاهی می‌کنند، ویرتوس توانسته تضاد عجیبی را خلق کند. باشگاهی که مسلکش آن است تا به‌طور حقیقی بالاتر از هر گونه مصلحت‌اندیشی بایستد.