زخمی به صورت فوتبال

این روزها بین سرمربی تیم استقلال و کاپیتان تیم ملی مجادله‌ای صورت گرفته که اگر چه ظاهر آن بی‌ارتباط به حکایتی است که ذکر شد، اما در ریشه می‌بینیم که در نهایت این گونه مصاحبه‌ها، افشاگری‌ها، تهدیدها، کری خواندن‌ها و ... تنها زخمی است که بر صورت فوتبال کشیده می‌شود؛ زخمی که ممکن است خوب شود، اما جایش همیشه باقی است وخود را نشان می‌دهد. هیچ کس از افشای فساد ناراحت نمی‌شود و همه از تهمت زدن ناراحت می‌شوند... اما آیا جای این گونه تسویه‌حساب‌ها در صفحات روزنامه‌هاست. این بگم بگم‌های فوتبالی گاهی و شاید در بیشتر اوقات، از این جهت آزاردهنده است که نیت خیری از آن دیده نمی‌شود. این‌که حق با کدام است و چه کسی راست می‌گوید، در صلاحیت هیچ کدام از ما نیست. امیدواریم که تهدید‌ها جدی باشد و برای یک بار هم شده تا انتهای پرونده کار پیگیری شود تا معلوم شود حق با چه کسی است. فوتبال با این حرف‌ها ضربه می‌بیند، چه از طرف امیر قلعه‌نویی باشد و چه از طرف جواد نکونام. در این فوتبال با این واقعیت تلخ مواجه هستیم که کمتر بلدیم خوب خداحافظی کنیم. بیشتر جدایی‌ها در فوتبال ایران با یک تلخی مضاعف نه از غم دوری همراه است. این تلخی از حرف‌های نیشداری برمی‌آید که شأن فوتبال را زیر سوال می‌برد. کاش آداب خداحافظی‌کردن را یاد می‌گرفتیم. مثل این عکس... ویدیچ برای هواداران منچستر نه گیگز است، نه اسکولز و نه اسطوره‌ای قابل ذکر، اما وقتی این بازیکن از منچستر جدا شد و در این فصل به اینتر میلان پیوست، هواداران منچستر این گونه در بازی دوستانه دوتیم از بازیکن سابق خود تشکر‌کردند، این هم یک مدل خداحافظی است.

افشین خماند / دبیر گروه ورزش