حرفه‌ای مثل دانیل داوری

دروازه‌بان اول یک تیم بوندس‌لیگایی بود. چیزی که در تاریخ ملی یک اتفاق بی‌سابقه بود که دروازه‌بانی داشته باشیم که شماره یک تیم مطرح اروپایی باشد، اما او آمد. بسیاری تصور می‌کردند خط خوردن و عدم دعوت از مهدی رحمتی رابطه مستقیم با حضور او دارد. خیلی زود فوتبال ملی را شروع نکرد. پس از آن اشتباه مرگبار در بوندس‌لیگا در مقابل بورسیا مونشن گلادباخ، در تهران هم در برابر گینه یک گل بسیار بد خورد تا کم کم اعتماد به او کمرنگ شود. قبل از جام‌جهانی یک قرارداد خوب بست با یکی از مطرح‌ترین تیم‌های فوتبال سوئیس و از این پس زیر نظر میشاییل اسکیبه، رویاهای بزرگ‌تری در سر دارد و می‌خواهد در لیگ قهرمانان اروپا بازی کند. جام‌جهانی به طور کامل با رویاهای او تفاوت داشت. درست روز اول بازی تیم ملی ایران در جام‌جهانی بود که معلوم شد کارلوس کرش بزرگ‌ترین سورپرایز خود را در دروازه‌بان رو می‌کند، ولی علیرضا حقیقی که میان دروازه‌بان‌های تیم ملی کمترین شانس را برای بازی داشت، یکباره تبدیل شد به دومین بازیکنی که پس از جوادنکونام وارد زمین بازی می‌شد. واکنش او اما یکی از مثبت‌ترین نکات تیم ملی ایران در جام‌جهانی محسوب می‌شود. او نه قهر کرد، نه ناز کرد و نه حتی کوچک‌ترین حرکتی انجام داد که نشان دهد از این وضعیت ناراضی است.

تمام مصاحبه‌هایی که انجام داد مبنی برحمایت از انتخاب سرمربی بود و حتی وقتی بازی با تیم‌های نیجریه و آرژانتین تمام شد به حقیقی برای آن عملکرد خوبش تبریک گفت. شاید انتظار می‌رفت او وقتی جام برای ایران تمام شود و به خانه برگردد، مصاحبه‌هایش را شروع کند و نشان دهد سکوتش از رضایت نیست. اما آموزه‌های حرفه‌ای به او اجازه نداد حتی بد از بازی مقابل بوسنی و سه گلی که ایران دریافت کرد هم لب به اعتراض و حتی کنایه بپردازد. او به حرفه‌ای‌ترین شکل ممکن با این مسائل روبه‌رو شد. او می‌تواند نمونه و الگوی رفتاری برای همه بازیکنان ذخیره از امروز تا همیشه باشد. خانم‌ها و آقایان معرفی می‌کنیم. ایشان دانیل داوری هستند؛ یک حرفه‌ای واقعی.