غذای جدید فن خال

خب. استعاره دیگر کافی است! تنها چیزی که باید بدانید این است که این هلند،نه با استعداد و خلاق است (البته با چند استثناء اندک)، نه متعادل است و نه حتی چشمنواز. تنها دلیلی که موجب شده آنها در جمع هشت تیم برتر جام جهانی باشند، حضور مرد چند بعدی همچون فن خال است. دقیقا در آستانه نخستین بازی تیمش در جام جهانی او تصمیم گرفت که ترکیب دفاعی خود را با پنج مدافع آرایش دهد.

او در دفاع از این تصمیمش عنوان کرد که چون بازیکنان تدافعی‌اش همگی کم تجربه هستند، بهتر است از عقب تیم را محکم ببندد. (البته میانگین بازی‌های ملی مدافعان تیم و دروازه‌بان بیش از 12 بازی ملی نیست)، اما او بیش از این‌که از کم تجربگی تیمش در خط دفاعی شاکی باشد از کیفیت پایین آنها گله‌مند است. آن عده از فوتبالدوستانی که از قدیم به شیوه و سلوک فوتبال هلند آگاه هستند، می‌دانند کلاس و تکنیک در فوتبال این کشور همیشه زبانزد بوده است، اما کافی است به کیفیت مدافعان این تیم بنگرید. مثلا دریل یانمات یا برونو مارتینز ایندی که از ارسال ساده‌ترین پاس‌های کوتاه نیز عاجز هستند. بهترین بازیکن آنها در خط دفاعی، دیلی بلیند است، اما او با این‌که پسر یکی از سریع‌ترین مدافعان تاریخ این کشور است سرعت بسیار پایینی دارد.

آنچه روشن است، این که این تیم نمی‌تواند به ساختن ضرباهنگ بازی از خط دفاعی دل‌خوش کند. هنگامی که این تیم در برابر استرالیا و مکزیک چنین کاری می‌کند، وقتی با پرس شدید حریف مواجه می‌شود، شکننده نشان می‌دهد. آنها حتی از یک هافبک رو به عقب بازیساز نیز بهره نمی‌برند. نایجل دی یانگ، با این‌که یک توپگیر و تخریبگر عالی است، اما هافبکی با قابلیت‌های حداقلی در بازیسازی به شمار می‌رود.

با این حال مربیان بزرگ، دنبال راه‌حل هستند؛ کاری که فن خال به درستی انجام داد. دیلی بلیند مدافع کناری چندان مطمئنی نیست؟ بسیار خوب. به درک کویت می‌گوید که به عنوان یک پیستون کناری سمت چپ آن ناحیه را تقویت کند. بعد به بلیند می‌گوید که به مرکز خط دفاعی و در کنار دو مدافع دیگر حضور یابد. سپس دی یانگ در دیدار مقابل مکزیک آسیب می‌بیند و از بازی خارج می‌شود؟ بسیار خوب. بلیند جایگزین او می‌شود چون به نسبت بقیه بازیکنان دفاعی، بازی با توپ بهتری دارد. خط میانی چندان در انتقال توپ به خط حمله تاثیرگذار عمل نمی‌کند؟ بسیار خب. وسلی اسنایدر عقب‌تر می‌رود، آنقدر عقب که تاکنون در دوران بازیگری‌اش چنین نقشی را تجربه نکرده است. حداقل کسی که در آن منطقه بازیسازی می‌کند باید تسلط بیشتری در بازی با توپ داشته باشد. او در برابر مکزیک از سه سیستم مختلف استفاده کرد. این شگفت‌انگیز است. فن خال را هیچ زمان این‌گونه ندیده بودیم. تنها چیزی که در مورد او می‌دانستیم این بود که او یک مربی تاکتیکی زیرک است، اما تا به‌حال ندیده بودیم یک عملگرای افراطی باشد. او را یک مربی بنیادگرا می‌شناختیم که تیم‌هایش همواره نمایش زیبا را مدنظر قرار می‌دادند. این فن خالی که ما می‌بینیم بیشتر به یک کارگر روزمزدی شباهت دارد که محصولات در دست ساختش با حداقل مواد اولیه تهیه می‌شود.

کمتر مربی‌ای در جایگاه او حاضر می‌شد روبین فن‌پرسی را در آن لحظات حیاتی مقابل مکزیک از بازی خارج کند تا کلاس یان هونتلار وارد بازی شود. بله، درست است. فن پرسی روز کم فروغی را تجربه کرد، اما به هر حال او فن پرسی است. می‌تواند در یک ثانیه با خلاقیت بی‌نظیرش نتیجه بازی را عوض کند. لازم به یادآوری نیست که به محض خاتمه این جام او در باشگاه جدیدش ـ یونایتد ـ باید هر روز با فن پرسی کار کند و این مهاجم مهم‌ترین نقش را در برنامه تهاجمی تیم جدیدش خواهد داشت.

اهمیت ندارد. به هیچ‌وجه برای فن خال اهمیت ندارد. فن پرسی از بازی بیرون می‌رود و جانشین او یعنی هونتلار گل برتری تیمش را به ثمر می‌رساند. این هلند فاقد استعداد و تعادل است. آنها تنها سه ستاره دارند. دو نفر آنها (اسنایدر و فن پرسی) با ثبات نیستند. گاهی می‌درخشند و گاهی کم فروغ هستند. نفر سوم آنها یعنی آرین روبن، مشخص نیست چه هنگام جرقه‌اش شعله‌ور می‌شود.

آنچه مشخص است این که آن سه نفر از کسی فرمان می‌گیرند که مو به مو به آنها می‌گوید در دقایق مختلف مسابقه چه وظایفی در زمین داشته باشند و آن مرد کسی است که کاریزماتیک است. شجاع است و با تصمیمات متفاوتش نتیجه را تغییر می‌دهد. دستورات ریسکی‌اش تا اینجای جام جواب داده‌اند. فوتبال باشگاهی کاملا متفاوت است. البته! اما کسی مثل فن خال که در یک بازه زمانی کوتاه و با ابزار محدود چنین عملکردی داشته مطمئنا در باشگاه جدیدش راه موفقیت برایش هموارتر خواهد بود.

گابریله مارکوتی / فوتبال نویس ایتالیایی