از لبنان تا آرژانتین

کرش برای فوتبال ما خوب بود، اما نه یک خوب مطلق. او به این فوتبال شخصیت بین‌المللی داد. او تلاش کرد اعتبار این فوتبال را به اندازه اعتباری که خودش در دنیای فوتبال دارد بالا ببرد. تلاشی ستودنی که در نهایت سپاس مردم قدردان را هم همراه داشت. آنها هم به خیابان‌ها ریختند و هم برای استقبال از تیم ملی به فرودگاه رفتند؛ اما این روزهای خوب چقدر کوتاه بودند. کرش بیش از سه سال در این فوتبال حضور داشت، اما تیم ملی فقط در همین یک هفته آخر طعم شیرین با کرش بودن را چشید و این چرایی است که باید به دنبال پاسخش بود.

هنوز صندلی‌های خالی سالن 12 هزار نفری را فراموش نکرده‌ایم در روزی که قرار بود بدرقه‌ای باشکوه از تیم ملی به عمل آید. سالنی که در همین یک ماه گذشته برای افتخارآفرینی والیبالیست‌ها شش بار تا مرز انفجار پر شد از جمعیت، آن شب فقط یکی دو هزار هوادار فوتبالی را در خودش دید و ملی‌پوشان با دلسردی محض، تهران را به مقصد سائوپائولو ترک کردند.

شکی نیست اگر تیم ملی تا پیش از جام‌جهانی به آن درجه مطلوب از اعتبار و شخصیت بین‌المللی رسیده بود، با احترام بیشتری قدم به برزیل می‌گذاشت، اما انگار کرش تیمش را به برزیل برده بود تا آنجا برایش به دنبال شخصیت بگردد.

واقعیت این است که ما در این سه سال همواره از بازی با قدرت‌های بزرگ دنیا فرار کردیم؛ آن هم در شرایطی که یکی از سرشناس‌ترین مربیان دنیا روی نیمکت‌مان بود. این مورد نقض خود گویای این واقعیت است که مرد پرتغالی بازی برد ـ برد را پیشه کرده بود. بازی ای که اگر در آن می‌باختیم، به دلیل بی‌کفایتی خودمان در نداشتن تدارکات مناسب بود و اگر هم می‌بردیم به پای او که به این فوتبال شخصیت داد!

ما با همین کرش برای نخستین بار در تاریخ فوتبالمان به لبنان باختیم.

برای نخستین بار در دو بازی متوالی زورمان به بردن قطر در ورزشگاه آزادی نرسید و البته برای نخستین‌بار مقابل ازبکستان در حضور صد هزار تماشاگر نتیجه را واگذار کردیم. در همین جام‌جهانی هم گرچه مقابل آرژانتین فراتر از انتظار بودیم، اما در مجموع کمتر از 31 تیم دیگر به هم پاس دادیم.

اینها به ما می‌گوید کرش برای فوتبال ما خوب بود، اما نه یک خوب مطلق. فوتبال ما مربی بزرگ می‌خواهد، برنامه می‌خواهد و صدالبته شخصیت بین‌المللی. کرش برای ما هم یک مربی بزرگ بود و هم یک مربی با برنامه. اما اشتباه است اگر فکر کنیم این فوتبال با یک نیمه خوب بودن جلوی آرژانتین شخصیت و اعتبار بین‌المللی پیدا خواهد کرد. ما برای جهانی شدن حالا به مربیانی بزرگ‌تر از کرش نیاز داریم.

رضا پورعالی ‌/‌ گروه ورزش