سزار برزیل را نجات داد

او از دید خیلی‌ها یک صفر مطلق بود، اما در بازی با شیلی خودش را به یک قهرمان تبدیل کرد. مهار دو پنالتی بازیکنان شیلی کافی بود تا او اشک‌هایش روی صورتش جاری شود و نتواند در مصاحبه پس از بازی خودش را بخوبی کنترل کند. این اشک‌ها حتی پیش از آغاز ضربات پنالتی هم در چشم‌هایش دیده می‌شد. او می‌دانست پس از اشتباه بزرگش در جام جهانی 2010، در این لحظه باید قهرمان مردمش باشد. کسی که می‌تواند برزیل را بار دیگر به فینال برساند. فینالی که مزه‌اش برای همین مردم تفاوت زیادی با فینال‌های قبلی دارد. در میان هیاهوی اعتراضات به برگزاری جام جهانی و هزینه‌هایش، بازهم همین فوتبال است که می‌تواند با قهرمانی‌اش همه برزیل را با یکدیگر متحد کند. پس او باید قهرمان مردمش می‌شد تا این اتحاد را حتی برای چند روز و حتی چند ساعت به برزیل برگرداند و چه چیزی لذتبخش‌تر از این‌که در بحرانی‌ترین لحظات یک قهرمان باشی. او اکنون قهرمان برزیل است، کسی که قلب‌های برزیلی‌ها را فتح کرد.

سزار می‌گوید یک سفر شگفت‌آور را در طول جام جهانی داشته است. با مهار دو پنالتی از یک بازیکن کوچک به یک قهرمان تبدیل شده و جایگاه تیمش را در مرحله یک‌چهارم نهایی حفظ کرده است. یکی از صحنه‌های دیدنی جام لحظه‌ای بود که بغض دروازه‌بان کویینز پارک رنجرز شکست، اما توانست در طول ضیافت پنالتی‌ها نمایشی از یک قهرمان را برای مردمی که در ورزشگاه مینیرو بودند و آنهایی که پای تلویزیون نشسته بودند، داشته باشد و در پایان بازی مرد اول میدان نبرد شیلی و برزیل شناخته شود. او صحبت‌هایش را با اشاره به همان اشتباه فراموش ناشدنی سال 2010 مقابل هلند آغاز می‌کند. «پس از اتفاقی که در سال 2010 رخ داد می‌دیدم که مردم چگونه فقط مرا تشویق می‌کنند و بعد از آن اتفاق فقط مرا دلداری می‌دهند. پس از جام جهانی خیلی‌ها مرا یک از کارافتاده و بی‌مصرف لقب می‌دادند و این واقعا برایم دشوار بود. من فقط حمایت خانواده‌ام را داشتم و خانواده‌ام مرا حمایت می‌کرد. آنها به من اجازه دادند تا برای رفتن به سوی آینده توان کافی را داشته باشم. اگر زیادی حرف زدم، معذرت می‌خواهم. من تلاش کردم تا در این چهار سال فقط برای بهتر شدنم کار کنم. خیلی‌ها با انتخاب من مشکل داشتند. این را بارها و بارها گفته بودم. این بازی نشان داد که من چقدر تلاش کرده و تمرینات خوبی برای حضور در جام جهانی داشتم. باید از فیلیپائو تشکر کنم که به من بار دیگر اعتماد کرد. باید از همه کادر فنی تیم تشکر کنم که برای آماده‌سازی من هر کاری که می‌توانستند انجام دادند.»

اشک‌هایش پیش از پنالتی‌ها مبهم‌ترین صحنه بازی شیلی و برزیل بود. به همین دلیل خبرنگاران بلافاصله دلیل آن گریه را پرسیدند. «تا پیش از این مردم چیزهای زیبایی به من می‌گفتند که مرا خیلی احساساتی می‌کرد. فقط امیدوارم بتوانم با بوسیدن جام قهرمانی، با مردم برزیل یک‌بار دیگر جشن بگیرم. پس از آن اتفاقاتی که در جام جهانی 2010 رخ داد، شرایط بسیار مهمی در این بازی پیش آمد. می‌خواهم این بازی خوبم را به پدر، مادر و 200 میلیون برزیلی تقدیم کنم. معتقدم مردم برزیل به این پیروزی نیاز داشتند. همه ما به آن نیاز داشتیم. ما بخوبی می‌دانستیم که بازی سختی خواهیم داشت و شیلی نشان داد که شایسته همه آن احترامی که پیش از بازی برایش قائل بودیم، هست. امیدوارم دیگر سرنوشت هیچ یک از بازی‌های ما با پنالتی مشخص نشود، چراکه ممکن است خانواده‌ها و دوستان ما دچار حمله‌های قلبی شوند».

پس از پیروزی برزیل مقابل شیلی یکی از هواداران تیم ملی برزیل دچار حمله قلبی شد و جان خود را از دست داد تا از شادی آن پیروزی کمی کاسته شود.

تیاگو سیلوا، کاپیتان تیم ملی برزیل پیش از ضربات پنالتی‌ در نزدیکی نیمکت تیم خودشان نشسته بود و به شکل خاصی سزار را نگاه می‌کرد. بعد از بازی او گفت که چرا این‌گونه دروازه‌بان تیمش را نگاه می‌کرد. «پیش از بازی، خولیو به من گفت که با اعتماد به نفس آنها را متوقف می‌کنم. شیلی تیم بزرگی بود، اما ما توانستیم قدرت خودمان را احیا کنیم. مهم‌ترین چیز این بود که ما اتحاد گروهی خود را حفظ کردیم و هیچ اشتباهی نداشتیم. امیدوارم این روند در بازی‌های بعدی هم ادامه پیدا کند، اما اکنون بیش از هر چیزی برای خولیو خوشحالم که توانست بار دیگر برای مردم برزیل بدرخشد».

منبع: دیلی میل