هلهله الجزایری

مسابقاتی که در آن الجزایر به دلیل تبانی اتریش و آلمان غربی نتوانست به دور دوم راه پیدا کند و حالا این فرصت را دارد تا برای مردمش آن خاطره تلخ را پاک کند. در آن سال، الجزایر آخرین بازی‌اش را با پیروزی یک بر صفر پشت سر گذاشت، اما روز پس از آن اتریش و آلمان به مصاف هم رفتند با علم به این‌که پیروزی یک بر صفر آلمان هر دو تیم را به دور بعد می‌فرستد. پس با همکاری هم این نتیجه را رقم زدند تا الجزایر مغموم بزرگ جام باشد.

32 سال پس از آن سرافکندگی بزرگ برای فیفا و فوتبال اتریش و آلمان، حالا الجزایر یک‌بار دیگر می‌خواهد تاریخ را تکرار کند. این تاریخ‌سازی از بازی با کره جنوبی آغاز شده و شاید موجش به روس‌ها برسد؛ موجی که همراه با شادی وصف‌ناپذیری برای مردم این کشور بود. کشوری از شمال آفریقا که بخش عمده‌ای از تاریخ خود را تحت استعمار فرانسه گذرانده و حالا مردمش که از پیامد این استعمار در فقر به سر می‌برند، تنها می‌توانند به تیم ملی فوتبال کشورشان دلخوش باشند. این دلخوشی پس از بازی کره جنوبی پس از 32 سال به سراغشان آمد تا خیابان‌های این کشور بار دیگر طعم شادی را بچشند. مردمی که روی نفت و گاز سرشار خوابیده‌اند، تنها درآمدشان از کشاورزی و کارهای اینچنینی است و با بیکاری فراگیری روبه‌رو هستند. برای این مردم چه خوشی بهتری از فوتبال وجود دارد. با کمترین هزینه می‌توانند شاد بشوند. آنها فوتبالشان را چند سالی است در آفریقا بر سر زبان‌ها می‌بینند، اما در همه این سال‌ها حتی با وجود قهرمانی در آفریقا، منتظر یک شادی بزرگ‌تر بودند که آن پس از بازی مقابل کره جنوبی رقم خورد و حالا مقابل روسیه می‌تواند کامل شود.

یک برد جانانه مقابل باثبات‌ترین تیم فوتبال آسیا مردم را در شهرهای مختلف نه‌تنها الجزایر بلکه کشورهای دیگر ازجمله فرانسه و انگلیس به خیابان‌ها کشاند تا این شهرها جایی باشد برای خالی شدن احساسات مردمی که شاید بتوانند در طول سال فقط یک روز شاد برای خودشان دست و پا کنند. خیابان‌های شهر الجزیره تا صبح بیدار و به تماشای جشن و هلهله مردمی نشسته بودند که مردمش به رسم کشورهای عربی پرچم‌های بزرگی روی سر می‌چرخاندند و صورت‌های خود را با ماه و ستاره پرچم سبز و سفید الجزایر پر کرده بودند. در فرانسه که همیشه زمینه آشوب در آن وجود داشته، شادی مردم از اوایل بامداد آغاز شد و تا نزدیکی طلوع آفتاب ادامه پیدا کرد. کمپ الیزه در پاریس، بندر قدیمی شهر مارسی و جنوبی‌ترین محله‌های شهرهایی همچون گرنوبل، لیون و لیل با آتش بازی الجزایری‌ها رنگ و رویی دیگر به خود گرفته بود. چنین شرایطی در لندن هم رقم خورد و الجزایری‌های مقیم این شهر پس از پیروزی تاریخی تیمشان در هر گوشه‌ای از این شهر انگلیسی که می‌شد، جشن و آتش‌بازی خود را برپا کردند. شهرهای الجزایر هم که جای خود داشت و هر یک از آنها به رسم و آیین خودشان برای روزی که می‌تواند روز فوتبال ملی الجزایر هم باشد، پایکوبی و جشن گرفته شد.

حالا شاید مردم الجزایر بیش از هر زمانی طعم استقلالی را که برای آن سال‌ها تلاش کردند، می‌چشند. این تیم ثمره همان استقلالی است که به سختی به دست آمد. ثمره مادرانی که در سال 1922 میلادی برای استقلال جنگیدند و اکنون فرزندانشان اینگونه می‌توانند شادی بزرگی را به ملت خود هدیه کنند.