شجاع‌دلان کاستاریکا

این حرف او زمانی رسانه‌ای شد که این تیم تازه در زمستان اخیر حریفان خود را در جام‌جهانی شناخته بود. برخی گمان می‌کردند چنین ادعایی از جانب او به این خاطر بود که قصد داشت بازیکنانش هیچ حریفی را در جام‌جهانی دست‌کم نگیرند. با فیلم‌هایی که از آنها دیده بود، کاستاریکا را تیمی یافته بود که واقعا باید به آن احترام گذاشت. نمایش آنها مقابل اروگوئه ـ‌که سه بر یک غول آمریکای لاتین را شکست داده بودند ـ نیز فوق‌العاده بود اما برد آنها مقابل آتزوری از آنجا مهم جلوه می‌کند که این تیم در کنار برزیل و اسپانیا تنها تیم‌های جهان هستند که در چهار سال اخیر در تورنمنت‌های بین‌المللی موفق به شکست دادن آتزوری شده‌اند. کیفیت بازی ایتالیا با آنچه در برابر انگلستان روز شنبه گذشته به نمایش گذاشته بودند، کاملا متفاوت بود. شیوه و فرم بازی همان بود، اما کیفیت فردی بازیکنان کاملا تغییر کرده بود. بوفون که تازه از بند مصدومیت رهایی یافته بود، با این‌که در نیمه اول بخوبی شوت قوی بولانیوس را مهار کرد، اما در طول بازی مخصوصا در پاس‌های ارسالی شکننده نشان داد، حتی برای خروج از دروازه نیز، وقت‌شناسی همیشگی خود را نشان نمی‌داد. در شرایطی که هنوز ماتیا دی شیلیو به دلیل مصدومیت نمی‌تواند در سمت راست خط دفاعی حاضر باشد، ماتئو دارمیان، بازیکن جویای نامی که مقابل انگلستان در سمت راست خط دفاعی فوق‌العاده عمل کرده بود، در برابر کاستاریکا به سمت چپ منتقل شده بود چرا که جورجو کیه لینی بعد از نمایش ناامیدکننده گابریل پالتا در مرکز خط دفاع در برابر انگلستان از سمت چپ خط دفاع به مرکز رفته بود. نتیجه این شد که دیگر خبری از همکاری‌های عالی ماتئو دارمیان و آنتونیو کاندروا در سمت راست زمین ایتالیا نبود، جایی که آنها در برابر انگلستان اکثر حملاتشان را از آنجا شکل می‌دادند. ایگناسیو آباته، جانشین دارمیان در سمت راست خط دفاع، اصلا عملکرد خوبی نداشت. او که در نیم فصل دوم فصل اخیر به نیمکت ذخیره‌ها منتقل شده بود، حتی در گلی که برایان روییز با ضربه سر به ثمر رساند، به دلیل عدم یارگیری صحیح با او، مقصر اصلی بود.

ضعف‌های آشکار در خط دفاعی و البته ناتوانی تیم در اجرای تیکی تالیا (ورژن ایتالیایی تیکی تاکای اسپانیا که در ایتالیا به این واژه شهره است) عمده دلیل چنین شکست ناامیدکننده‌ای بود. عدم آمادگی جسمی مارکو وراتی به این معنا بود که تیاگو موتا باید در برابر کاستاریکا جانشین او شود. در حالی که او حداقل در میان هم تیمی‌هایش در ساختن جریان بازی یکی از بهترین‌هاست در مقابل کاستاریکا با عملکردش، حرکات گروهی ایتالیا را کند و از همه مهم‌تر قابل پیش‌بینی و غیرموثر کرده بود. حضور موتا موجب شده بود او مانند هم تیمی جوان‌تر و بازیسازترش در پاریس، نتواند خلاقیت همیشگی را به تیم تزریق کند و بدتر از همه این‌که به دلیل حضور او، تیم در خط میانی بسیار عقب‌تر از زمانی که وراتی بازی می‌کند، حضور داشت.

باید اشاره کنیم که کاستاریکا در بازی برابر ایتالیا بخوبی بازیکنان حریف را پرس کرده بود و حقیقتا فوتبال هوشمندانه‌ای از خود ارائه داد. مانند دیدارشان برابر اروگوئه، در برابر ایتالیا نیز به جای عقب‌تر قرار گرفتن بازیکنان، طرز قرار گرفتن آنها از خط دفاعی تا باقی خطوط بسیار جلو بود. همین کلید اصلی شکست ایتالیا بود. راه‌حل پراندلی برای این نکته استفاده بیش از حد از پاس‌های بلند پیرلو برای ماریو بالوتلی بود که البته در هیچ نوبت، پاس‌های دقیق او به کمک آتزوری نیامد و هر بار با کنترل‌های ناامید‌کننده بالوتلی به جایی نمی‌رسیدند. دیگر دلیل اصلی جلو‌ بازی‌کردن بازیکنان کاستاریکا به جای عقب نشستن آنها در ادامه مسابقه به چشم آمد؛ این‌که این طرز چینش بازیکنان کاستاریکا، مهاجم آتزوری را مجبور می‌کرد برای گشودن دروازه حریف، شوت‌های پیاپی به سمت دروازه شلیک کند. چنین شرایطی وقتی دروازه‌بانی مانند کیلور ناواس ـ که یکی از 15 شوت‌گیر برتر دنیاست ـ در مقابلتان حضور دارد، چندان نمی‌تواند نتیجه بخش باشد. شیوه آفساید گیری بازیکنان کاستاریکا نیز عالی بود. این‌که آنها به واسطه چنین ترفندی 11 بار شاگردان پراندلی را در تله آفساید گرفتار کرده بودند. البته باید در نظر داشت ایتالیا با دمایی بالای 30 درجه سلسیوس و رطوبت بالای 80 درصد، شرایط دشواری برای بازی کردن داشت؛ شرایطی که کاستاریکا اصلا با آن بیگانه نبود. البته پراندلی گفته است اینها نمی‌تواند بهانه‌ای برای نتیجه نگرفتن باشد. آنها برای بازی در مانائوس در جایی مانند سونا تمرین کرده بودند و ساعت‌ها نیز برای بازی در رسیفه، در این شهر تمرین کرده بودند.

کاستاریکا، شایسته بیشترین احترام است. شاید از دید خیلی‌ها این شکست از جنس اتفاقی مانند شکست از کره شمالی در جام‌جهانی 66 باشد اما این بی‌احترامی به کاستاریکاست؛ تیمی که بیست و هشتمین تیم جهان و از بقیه تیم‌های هم‌درجه‌اش قوی‌تر است. شاید دانیله‌ده روسی قبل از بازی درست می‌گفت: «ما نباید فکر کنیم کاستاریکا را می‌بریم چون ایتالیا هستیم!»

جیمز هورنکاسل ‌/‌ مترجم: سهیل نوری‌پناه