باور یک رویا

داستان آنها، داستان کارتون «​ آپ» است. در آن انیمیشن زیبا، یک پیرمرد و یک کودک هریک رویایی دارند. زمانی که رویای خود را باور می‌کنند، مرزهای واقعیت و تخیل در هم می‌شکند و چیزی از درون آن بیرون می‌آید که آنچه اهمیت ندارد، نام آن است. چه فرقی می‌کند نامش را حماسه بگذاریم یا معجزه. هر چه هست رویایی است که محقق ​ و آرزویی که برآورده می‌شود، آنجاست که خوشبختی می‌تواند معنا پیدا کند. حالا اگر این رویا برای دیگران چندان اتفاق بزرگی هم نباشد؛ چه باک! قبل از شروع جام‌جهانی، وقتی نام تیم‌های ملی اروگوئه، انگلیس و ایتالیا ردیف می‌شد هیچ‌کس، هیچ شانسی برای کاستاریکای کوچک قائل نبود. آنها نه سوارس داشتند، نه رونی و نه بالوتلی... تیمی کوچک بودند از کشوری کوچک که در گمنامی مطلق به برزیل رفتند. کمتر عکاسی بود که در بین این همه چهر ه ریز و درشت؛ این همه ستاره خوش‌تیپ و خوش‌اسم به دنبال این تیم کوچک آمریکایی برود. آنها برای هیچ‌کس جذاب نبودند، اعتراف می‌کنیم حتی برای خود ما. حالا تیم ملی کاستاریکا تیم کوچکی است که برای دوست داشتن به دنبال آن می‌گشتیم، تیمی که توانست در دو بازی اول خود تمام قاعده‌ها را بشکند و طرحی نو در اندازد. این تیم توانست​ هم اروگوئه را شکست دهد و هم ایتالیا را. حالا آنها تنها تیم شش امتیازی گروهشان محسوب می‌شوند. جدال کاستاریکا و ایتالیا، جدالی میان ایتالیایی‌هایی بود که غرق در شهرت و مد هستند با بازیکنانی که در چهره اکثر آنها سادگی کشورشان موج می‌زد و چقدر ما عاشق قصه فقیرانی هستیم که یکباره از فرصت نهایت استفاده را می‌برند و همه ثروتمندان را وادار به غبطه خوردن می‌کنند.

کاستاریکا تیمی بود که رویایش را باور کرد. تیمی که می‌دانست نباید ترسید. تیمی ​ که خودش را باور کرد و پیش رفت. این تیم حتی اگر در بازی‌های بعدی جام‌جهانی هم نبرد، بازهم اکنون قهرمان جام‌جهانی است. شاید در تمام چهار سال آینده دوباره کاستاریکا را از یاد ببریم و فراموش کنیم کشوری وجود دارد که نزدیک به پنج میلیون جمعیت دارد که حرف‌هایش را با فوتبال به گوش جهان می‌رساند، اما مردم کاستاریکا این تیم را فراموش نخواهند کرد، تیمی که رویاهایشان را تعبیر کرد.

افشین خماند ‌/ ‌جام‌جم