روایتی شخصی از یک تاریخ تلخ

منتقدان سینمایی می‌گویند ناگهان فیلمسازان آمریکایی و انگلیسی به یاد دوران تلخ و سیاه بردگی آمریکا افتاده و فیلم‌هایی درباره سیاهپوستان و ظلم و ستمی که در طول تاریخ به آنها رفته است، می‌سازند. در این بین، عمده این فیلم‌ها از سوی هنرمندان سیاهپوست ساخته شده و می‌شود. به همین دلیل «جانگوی آزاد شده» به خاطر فیلمساز سفیدپوست خود کوئنتین تارانتینو سخت مورد توجه قرار گرفت.

وی در این وسترن ماجراجویانه و دلهره‌آور خود، نشان می‌دهد که نه‌تنها سفیدپوستان بلکه خود سیاهپوستان هم در حق خود ظلم کردند و در بسیاری اوقات، با آنها همراه شدند.

تارانتینو(که خودش هم نقش کوتاهی در فیلم بازی می‌کند) با قرار دادن شخصیتی به نام استفان( با بازی ساموئل ال‌جکسن) که در خدمت اربابان سفیدپوست خود است، در این باره صحبت می‌کند که حتی سیاهان هم در طول تاریخ به رنگ و قشر خود خیانت کردند و باعث ادامه حیات تبعیض‌نژادی و ظلم و ستم به رنگین‌پوستان شدند.

صحنه‌های مختلف فیلم یادآور سه‌گانه معروف سرجیو لیونه(و بویژه «خوب، بد، زشت») است، فرانکو نرو بازیگر اصلی نسخه اصلی «جانگو»(که صنعت سینمای ایتالیا در دهه 60 میلادی آن را تهیه کرد.) به عنوان بازیگر مهمان، ‌نقش کوتاه اما مهمی در نسخه دوباره‌سازی شده تارانتینو به‌عهده دارد. تارانتینو در این فیلم هم مثل ساخته قبلی‌اش «پدر سوخته‌های لعنتی»، کاملا به واقعیت‌های تاریخی وفادار نمانده و برداشت شخصی خود از تاریخ گذشته را ارائه می​کند. کریستف والتز، بازیگر محبوب این فیلمساز (که هنرمندی آلمانی‌تبار است) برای بازی در «جانگوی آزاد شده» موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد نقش مکمل شد. این در حالی است که خود فیلم به دلیل حضور لئوناردو دی‌کاپریو در اولین نقش منفی سینمایی‌اش، سخت مورد توجه تماشاگران قرار گرفت. تارانتینو در فیلم خود، چهره‌ای تازه و غیرمتعارف از این بازیگر خوش‌سیما ارائه می​کند که در تضاد کامل با نقش‌های مثبت قبلی این سوپراستار است.