به پیرمردها جام نمی​دهند

اما این یک مرام‌نامه نانوشته در فوتبال است، گویا قهرمانی و شکوه و بزرگی هم نوبتی است و همیشه خیر و شر به دنبال هم است و قرار نیست یک تیم همیشه روی قله بماند، دیگران هم گویا سهمی از این فوتبال دارند.

دو بار ایتالیا، یک بار فرانسه و برزیل وقتی مدافع عنوان قهرمانی بودند، در دور بعدی شکست خورده و با جام خداحافظی کرده‌اند.

برای اولین بار به سال 1938 این اتفاق برای ایتالیا رخ داد و تیمی که همه جهان به تکرار و ادامه آقایی آن در فوتبال فکر می‌کرد تـــن به تحقیر داد. البته جنگ جهانی و ماجراهای آن را هم باید مد نظر قرار داد. نزدیک به 12 سال بعد، وقتی کره زمین تا حدودی نفس راحت کشید و از جنگ جهانی فارغ شد، نوبت به جام جهانی 1950 رسید. ایتالیا در آن زمان نیز ناکام بی‌چون و چرا لقب گرفت. مردم از آن تیم انتظار بسیار زیادی داشتند.

سال 1966 بود که جهان مقابل برزیل تعظیم می‌کرد، مردم از خود می‌پرسیدند برزیل این بار در فینال چه خواهد کرد، آیا بازیکنان بزرگش از بازی در این سطح فوتبال کسل نخواهند شد؟ اما همان دوره به سیاه‌ترین سال فوتبال برزیل مشهور شد.

همین اتفاق را درباره فرانسه می‌توان ردیابی کرد، فرانسه 1998، آن همه شکوه، زیدان و یاران مقتدرش، در جام جهانی 2002 چه کردند؟ همین ایتالیا در 2006 دوباره اوج گرفت و ببینید از این تیم در دوره‌های بعدی، در جام ملت‌های اروپای سال 2008 و 2012 چه مانده بود؟

علت این ماجرای تلخ چیست؟ این مرام‌نامه فوتبالی را چه کســی اولین بار نوشته است؟ آیا غیر از این است که هر کشوری در دوره‌های مختلف به نسل خاطره‌ساز فوتبال خود، بیهوده اعتماد کرده است؟ آیا موضوع از این قرار نیست که اسطوره‌ها بموقع خداحافظی نمی‌کنند؟

اگر زیدان 98 دست از تیم ملی می‌شست، فرانسه بدون زیدان در سال‌های بعد، بهتر بازی نمی‌کرد؟

اسپانیای باشکوه 2008، 2010 و 2012 با تیکی تاکای خود، آیا نباید با پیرمردهایی چون ژاوی، اینیستا، آلونسو و اشباع‌شده‌های بی‌انگیزه‌ای چون راموس، پیکه و بوسکتس خداحافظی می‌کرد؟

جای ستارگان جوانی چون موراتا، خسه از رئال مادرید و چندین و چند ابرستاره پرورش یافته در آکادمی بارسلونا در تیم ملی اسپانیا خالی نبود؟