مزد اعتماد

مثل توپ بازی نیجریه و درست در آن لحظه که رضا قوچان‌نژاد با ضربه سر می‌توانست یکی از تاریخی‌ترین بردهای فوتبال ایران را رقم بزند. نمی‌دانم برای توصیف آن صحنه کدام واژه را به کار ببرم؛ لعنت یا حیف! شانس را نفرین کنم که در آن لحظه یکی از آماده‌ترین دروازه‌بان‌های حال حاضر جهان را در درون دروازه قرار داد یا افسوس بخورم که چرا ضربه رضا چند سانتی‌متر بیشتر زاویه نداشت تا دروازه تیم ملی نیجریه باز شود و یکباره فریاد ده‌ها میلیون ایرانی به آسمان برسد که: «گ.ل.ل».

می‌توانستیم برنده باشیم. در همین صحنه و با همین توپ، اما خب نشد و این «نشدن» دلیل ناکامی نیست. تیم همانی بود که می‌خواست، همانی بود که برای آن تمرین کرده بود، همانی بود که برای آن برنامه داشت. می‌خواست به شیوه‌ای بازی کند که به حریف موقعیت ندهد که آن هم بجز از چند دقیقه ابتدایی ممکن شد. تیم ملی می‌خواست گل نخورد که نخورد و همه اینها در هدفگذاری‌های اولیه بازی دیده شده بود. بهتر است استرس‌های قبل از بازی را به یاد بیاوریم، آنگاه متوجه می‌شویم استراتژی تیم ملی تا چه اندازه درست بود.

ستاره این بازی بی شک کارلوس کرش بود. این مرد پرتغالی بازیکنان تیم ملی را از نظر بدنی روحی به جایگاهی رسانده بود که در حد بازی‌های جام جهانی بود. درست است که گل نزدیم، درست است که حمله نکردیم، اما سرمربی تیم ملی هم قصد این کارها را نداشت. او می‌دانست از جام جهانی چه می‌خواهد و به این خواسته‌اش رسید. ما برعکس آن‌که گفته می‌شود در بعد هجومی برنامه نداشتیم و نمی‌دانستیم از چه راهی باید به گل برسیم؛ اتفاقا راه گل زدن را هم در ضربه‌های ایستگاهی جستجو می‌کردیم که این شانس را پیدا کردیم، اما بدشانس بودیم که «انیاما» تا این حد دروازه‌بان خوبی است! تیمی که ما از آن امتیاز گرفتیم، آخرین قهرمان جام ملت‌های آفریقاست. اگر این واقعیت را انکار نکنیم که «نیجریه» از ساحل عاج قوی‌تر است و بدانیم ژاپن مقابل ساحل عاج هم خوب نبود و هم شکست خورد، می‌توانیم به این تساوی بیشتر ببالیم.

کرش تا اینجا بارها ثابت کرده که می‌شود به او اعتماد کرد و فرمانده خوبی است، برای آن که ما را از تنگناها و بزنگاه‌ها عبور دهد. حالا برای بازی با آرژانتین هم می‌توانیم به او دل ببندیم، نه به این معنا که آرژانتین را می‌بریم، به این معنا که باز هم با بهترین استراتژی به میدان می‌رویم و نهایت توانمان را نشان می‌دهیم.

افشین خماند / جام​جم