آماده باش برای نبرد با استرالیا
مسابقه رسمی والیبال در استرالیا به حدود 41سال پیش می رسد، حال آن که ایران هشتاد و پنجمین سال تولد این ورزش را پشت سر می گذارد.
استرالیایی ها که به دلیل وسعت زیاد سرزمینشان و نوع نگاهی که به کل ورزش داشته اند، نتوانستند چرخ والیبال حرفه ای را به حرکت درآورند و چاره را در آن دیدند که استعدادهای نخبه خود را راهی قاره اروپا کنند.
هلند، ایتالیا و آلمان مقصد اولیه والیبال بازان استرالیایی بودند تا از طریق همبازی شدن با حرفه ای ترین والیبال بازان جهان ، تجربه کسب کنند و در آستانه بازیهای سیدنی ، در کواستیلیو بازیکن سابق تیم ملی آرژانتین که سالها در ایتالیا لباس بازیگری و مربیگری را تن داشت به عنوان مربی به خدمت گرفتند که ماحصل این دوراندیشی و قهرمان پروری کسب مقام هشتم المپیک به سال 2000بود.
فدراسیون والیبال استرالیا که از این رویه نتیجه گرفته بود، به راهش ادامه داد و یک مربی آرژانتینی دیگر به نام جون اوریارت را استخدام کرد و دقیقا 9بازیکن خود را با تیمهای اروپایی پیوند زد؛ بازیکنانی که به تدریج غول شدند و حتی در المپیک آتن حضور پیدا کردند.
تاریخچه برخورد والیبال بازان ایرانی با نمایندگان اقیانوسیه به مسابقه های قهرمانی ملتهای آسیا در سال 1987برمی گردد؛ سالی که تیم ایران در نبود ستارگانی چون جلال شاهسون و در شرایطی که عوارض ناشی از جنگ تحمیلی را با خود داشت ، رهسپار کویت ، محل برگزاری چهارمین دوره جام ملتهای آسیا شد و با وجود این که در مجموع یازدهم شد، اما استرالیا را 3گیمه مغلوب کرد.
در هشتمین دوره رقابت های قهرمانی مردان آسیا و اقیانوسیه که سال 1995به میزبانی کره جنوبی برگزار شد، باز پیروزی با ایرانیان بود و در دوازدهمین دوره جام ملتها که سال 2001در تیان جین چین برگزار شد، والیبال بازان ما همانند بازیهای آسیایی بوسان 3بر 2بر تیم استرالیا غلبه کردند، اما اوج هنرمندی تیم ایران در سال 2004و پیکارهای انتخابی المپیک آتن بود که ملی پوشان ایرانی در 3ست پیاپی بر حریف پیروز شد.
این در شرایطی بود که استرالیا با پیروزی بر همه مدعیان آسیایی اعم از چین و کانادا و... جواز ورود به بازیهای آتن را به دست آورده بود و حالا این تیم چهارشنبه ، یکم تیر به ایران می آید تا بر سر راهیابی به شانزدهمین دوره پیکارهای جهانی مردان (2006 ژاپن) با تیم ملی ایران نبرد کند.
آنها پس از حضور در تورنمنت بین المللی آرژانتین و دیدارهای تدارکاتی در امریکا و چین به میهمانی ما می آیند و تیم ایران 2ستاره بزرگ خود بهنام محمودی و عباس قاسمیان را ندارد و با مصدومیت چند مهره کلیدی دست به گریبان است و این البته به معنی خواندن آیه یاس نیست ، چون والیبال ایران نشان داد که خواستن ، توانستن است.
حرفهای عباس قاسمیان ، ستاره درخشان و سرعتی زن پرتوان تیم ملی را که سال گذشته مقابل استرالیا و ژاپن خیره کننده ظاهر شده بود، بخوانید: استرالیا برای انتقام باختهای بازیهای آسیایی بوسان و انتخابی جهان می آید و این تیم از هر نظر مسلح است ، اما مطمئنم با حضور پارک کی وون با درایت و نقش روحیه ساز رئیس فدراسیون والیبال باز هم پیروزی با ما خواهد بود. استرالیایی ها از ما وحشت دارند؛ بنابراین ما باید در جهت تقویت روانی تیم ایران گام برداریم.
خیلی دلم می خواست کنار تیم ملی می بودم و تجربه 10سال حضور در میدان های بین المللی را در اختیار تیم ملی می گذاشتم ، بهترین بازیکن استرالیا، دانیل هوارد است که در سری Aایتالیا بازی می کند؛ اما علیرضا نادی از پس این بازیکن به خوبی برمی آید.
نادی هم به دلیل شرایط فیزیکی عالی اش ، می تواند راه حملات هوارد ووان بست را سد کند. علیرضا نادی ، جوان بلند بالای تیم ملی هم می گوید: درست است که ما بهنام محمودی را نداریم ، اما ترکاشوند که هست. توپ اول که برسد، کار استرالیا تمام است.
ما این تیم را به خوبی می شناسیم و با تغییر تاکتیک به جنگ آنها خواهیم رفت . محمد ترکاشوند، مغز متفکر تیم ملی هم نظر جالبی دارد: آقای محمودی ، بازیکن با تجربه ای است که متاسفانه نمی تواند تیم ملی را همراهی کند؛ اما به جای وی ، جوانان خوبی داریم. مهدی بازارگرمی خیلی خوب جا افتاده است. محسن عندلیب را هم داریم.
تنها نگرانی ما مصدومیت های پیاپی بازیکنانمان است. امیدوارم تا آغاز مسابقه غمی نداشته باشیم. اما پارک کی وون که همواره به سربازانش اعتماد داشته است ، این بار چند دغدغه عمده دارد:
1-نبود بهنام محمودی و عباس قاسمیان
2-نبود بازیهای تدارکاتی با تیمهای خارجی
3-نبود پشتوانه های مطمئن و ذخیره های همطراز.
از نگاه ما او حق دارد نگران باشد. بهنام محمودی کم مهره ای نیست. او از معدود بازیکنانی است که همیشه در پیکارهای بین المللی و رسمی با جان و دل بازی می کند و کارنامه ای درخشان دارد؛ اما فراموش نکنیم که اگر به جوانان اعتماد کنیم ، ضرر نخواهیم کرد.
به لیگ جهانی نگاه کنید. چگونه مربیان نامدار، جوانان گمنام را به عرصه نبرد گسیل کرده اند، اگر این گونه نبود امروز ایتالیا زالتانف را جایگزین ستارگان دیروزش نمی کرد یا برزیل ، گارسیا ریکاردو را به جای ماریسیو لیما به میدان نمی فرستاد؛ بنابراین بدون توجه به ابعاد فنی و مسائل تاکتیکی که مقوله ای دیگر است ، اعتقاد داریم اگر تیم کنونی از نظر روحی روانی خوب تجهیز شود، با داشتن دو لیبرو (دریافت کننده) و مردان با تجربه و با تکنیکی چون پیمان اکبری ، امیرحسین منظمی ، محمد منصوری و امیر حسینی ، پیروز میدان خواهیم بود و تنها می ماند حمایت مردم که امیدواریم رسانه ها و صدا و سیما که بویژه برای تقویت تیم ملی فوتبال سنگ تمام گذاشته اند، آستین همت بالا بزنند و نقش یار هفتم تیم ملی را بویژه در نبرد مهم و حیاتی با استرالیا ایفا کنند. پس تا چهارشنبه اول تیر یا علی مدد.
جمشید حمیدی 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
