پایان هفتمین «اردیبهشت تئاتر» ایران

این جشن باعث اتصال استان‌ها و ایجاد نوعی همگرایی ملی شده است. همچنین رقابتی مثبت به وجود آمده تا هر استانی متقاضی فعالیت پویاتر در عرصه تئاتر باشد. اکنون می‌توانیم با نگاهی اجمالی به نقشه فرهنگی و هنری ایران دریابیم دیگر تئاتر تهران و مراکز استان‌های بزرگ نیستند که دارای گروه‌های جدی تئاترند، بلکه امروزه و در سایه برنامه‌های موفق تئاتری، بجنورد، بابل، بابلسر، مشهد، قوچان، خواف، فردوس، بیرجند، زاهدان، بوشهر، گناوه، آبادان، خرمشهر، اهواز، ایلام، کرمانشاه، سنندج، مریوان، همدان، اراک، شیراز، کرمان، یاسوج، یزد، رشت، لاهیجان، ساری، بهشهر، گرگان، گنبد، قزوین، کرج، هشتگرد، ساوجبلاغ، ورامین، شهرکرد، کاشان، قم و... به مراکز و قطب‌های فعال، خلاق و پویای تئاتری کشور تبدیل شده‌اند. از سنت‌های پسندیده اردیبهشت تئاتر باید به این نکته اشاره کرد که اهالی تئاتر در این جشن، به یاد درگذشتگان می‌افتند که به گونه‌ای چراغ تئاتر را در دیارشان روشن نگه داشته بودند و تجدید میثاقی با آنها می‌کنند.

اردیبهشت تئاتر ایران امسال توانسته نظر اهالی تئاتر را در تمام استان‌ها جذب کند، چراکه بودن همه افراد تئاتری با تمام گرایش‌های فکری، ذوقی و اجرایی زمینه‌ساز چالش‌ها و بروز رقابت‌های پویا می‌شود. اردیبهشت تئاتر امسال هم مانند سال‌های گذشته برگزار شد و هفتمین دوره خود را پشت‌سر گذاشت. هرچند امسال هنرمندان استانی تئاتر با بیم و امیدهای تازه‌ای روبه‌رو شدند. حسین طاهری، مدیرکل مرکز هنرهای نمایشی در اختتامیه اردیبهشت تئاتر امسال که در کرمانشاه برگزار شد، برگزاری ‌ این دوره ‌ در شهری غیر‌ از تهران را نویدبخش توجه بیشتر به تئاتر در استان‌ها دانسته و گفته است: برنامه‌ریزی کلان در حوزه تئا‌تر تنها منحصر به تهران نیست و تئا‌تر ایران بر پایه تئا‌تر استان‌ها استوار قد برافراشته است.

تئاتر استان‌ها بی‌شک نیازمند برنامه‌ریزی و توجه بیشتر است و کارگردان‌ها و هنرمندان این عرصه همیشه از بی‌توجهی‌هایی که در این عرصه شده گلایه داشته‌اند و خواستار توجه بیشتر به تئاتر استان‌ها بوده‌اند. آنها حالا امیدوار هستند برنامه‌ریزی‌های تازه مدیر مرکز هنرهای نمایشی، چاره‌گشای مشکلات استان‌ها باشد و این بیم را دارند که مبادا او هم مانند دیگر مدیران تئاتری درگیر مشکلات کلان‌تری شود و وعده‌هایش را فراموش کند.