دوگانه گرایی در انتخاب

تحلیل منطقی فضای انتخابات به نامزدها کمک می کند تا موقعیت خود را نسبت به رقبا بهبود بخشند.

کد خبر: ۶۷۰۳۳

با این حال ، آیا تحلیلی که قدرت اقناع همه یا اکثر نامزدها و جریان های همراهشان را داشته باشد ، وجود دارد؛ پاسخ تا حد زیادی منفی است و عمدتا به 3 دلیل:
1- مردم معمولا در آخرین روزهای منتهی به انتخابات تصمیم می گیرند به چه کسی رای می دهند.
مطابق تجربه های گذشته ، افکار عمومی معمولا در دو سه روز پیش از رای گیری ، با وضوحی کاملا متفاوت درباره یکی از نامزدها به اجماع می رسد. از این رو تحلیل های ناظر به وضع کنونی ، با تحولات آخرین روزها انطباقی ندارد.
2- بخشی از تحلیل ها به نظرسنجی از مرم وابسته است. با این حال اغلب نظرسنجی ها در کشور ما مبتنی بر «جامعه آماری» دقیقی نیست.
به عبارت دیگر آنچه به عنوان نظر عده ای هر چند پرشمار از افراد ارائه می شود ، نمونه ای فراگیر و متناسب با تنوع کل نظرات جامعه نخواهد بود.
3- تحلیل های گروههای سیاسی اغلب با شائبه های تبلیغاتی همراه است و نمی تواند مبنای تصمیم گیری نامزدهای رقیب قرار گیرد.
از سویی خود نامزدها و هوادارانشان نیز به دلیل بازیگری در متن رقابت ، مجال مناسبی برای نگاه برون متنی به خود نمی یابند.
با این همه سیاست عرصه ای نیست که بتوان در آن بدون تحلیل پیش رفت. برخی مولفه های تحلیلی با آن که نسبت به شرایط روز ، کلی و فرضیه وار به نظر می رسند ، اما به دلیل ریشه داشتن در فرهنگ سیاسی جامعه تا حد زیادی روشنگرند.
یکی از این مولفه ها «دوگانه گرایی» است. این خصیصه که به قدمت عمر فرهنگی بسیاری از ملل است ، از دوگانه هایی چون «خیر» و «شر» تا مفاهیمی دوگانه چون «شعارگرا» ، «عملگرا» ، «توسعه گرا» ، «عدالت گرا» و مانند آن را در بر می گیرد.
با برخورداری از این خصیصه است که جامعه ایرانی ، عرصه سیاست را نیز همچون زمین فوتبال دو قطبی می بیند و کثرت نامزدها هر چند بخشی از انرژی آن را صرف تقلیل به این دو قطب کند ، تغییری در اصل نگاه وی نمی دهد. نکته دیگر اهمیت آرای «شناور» در این دوره است.
این آرا که معمولا با الهام از موازنه ، نهایی و با آخرین ضرباهنگ های تبلیغاتی به میدان می آیند ، بشدت تحت تاثیر یکی از دو قطب رقابت یا هر دو آنها قرار دارند ، بدیهی که نامزدها نیز حجم عمده تبلیغات خود را متوجه این قشر سازند.
این وضعیت ، فرض دیگری را قوت می بخشد و آن بهره گیری از تبلیغات ابتکاری ، حمایت چهره های محبوب از دو قطب اصلی انتخابات و تکیه بر اشتباهات احتمالی رقیب در دو سه روز پایانی است.
از سوی دیگر در شرایط مذکور ، نامزدهایی که در رده های پایینی جدول «مقبولیت» قرار دارند ، در فرصت اندک باقی مانده قادر خواهند بود.
با کناره گیری به نفع یکی از دو رقیب اصلی به نوعی «پس انداز سیاسی» دست زنند. در غیر این صورت و با تثبیت موازنه دو قطبی ، سبد رای آنان که امروز متقاضی بسیار دارد ، در اندک زمانی به متاعی بی مشتری بدل خواهد شد.