دیگر ماه تنها نیست

برنامه‌های فضایی ناسا، بتازگی اولین نشانه‌ها از وجود یک ماه خارجی را نشان می‌دهد. البته آنها می‌گویند تائید حضور چنین قمری غیرممکن است. این یافته‌ها در گام اول وسوسه زیادی برای مکان‌یابی دیگر قمرهای خارج از منظومه شمسی را بوجود آورده است.‌ این کشف به‌دنبال مشاهده و برخورد تصادفی با اشیایی در کهکشان ما به وجود آمده که می‌توان گفت برای اولین بار شاهد چنین چیزی هستیم.

دیوید بنت از دانشگاه نتردام که یافته‌های آنها در مجله اختر فیزیک به چاپ رسیده، می‌گوید: ما دیگر فرصتی برای مشاهده کاندیدای دیگری به‌عنوان ماه خارجی نداریم، اما می‌توانیم انتظار یافته‌های غیرمنتظره دیگری شبیه به این را داشته باشیم.

این مطالعات بین‌المللی به وسیله تلاش‌های مشترک ژاپن، نیوزیلند و مشاهدات میکرو لنزینگ جدید ایالات متحده تحت عنوان برنامه‌ای موسوم به PLANET انجام گرفته است.

محققان در این برنامه با استفاده از تلسکوپ‌ها در نیوزیلند و تاسمانی و تحت عنوان تکنیکی موسوم به میکرولنزینگ گرانشی از شانس تراز تنظیم بین ستاره‌ها استفاده کردند. هنگامی که یک ستاره نزدیک به ما از میان زمین و یک ستاره دورتر عبور می‌کند، ستاره نزدیک‌تر می‌تواند عملکردی شبیه به یک ذره‌بین داشته و نور ستاره دورتر را بیشتر متمرکز کرده و آن را واضح‌تر سازد، این واقعه درخشان‌کننده حدود یک ماه به طول می‌انجامد.

اگر ستاره جلویی یا همان چیزی که ستاره شناسان به آن لنز می‌گویند دارای یک سیاره باشد و به دور آن بچرخد سیاره قمر مربوط مانند لنز دوم عمل می‌کند و باعث افزایش روشنی یا تاریکی بیشتر می‌شود.

با موشکافی دقیق این وقایع نوری ستاره‌شناسان می‌توانند جرم ستاره جلویی نسبت به سیاره‌اش را تعیین کنند. البته در برخی موارد شیء جلویی می‌تواند یک سیاره شناور آزاد باشد، نه یک ستاره. در این حالت محققان می‌توانند جرم سیاره را نسبت به همدمی که به دور آن می‌گردد و یک قمر است، بسنجند. در طول این پروژه محققان بشدت در جستجوی یک قمر خارجی بودند، اما تاکنون و با استفاده از داده‌های به دست آمده از ماموریت کپلر ناسا موفق به دریافت چنین چیزی نشده‌اند.

در مطالعه جدید ماهیت شیء جلو یا همان لنز مشخص نیست. نسبت شیء بزرگ‌تر به همدم کوچک‌تر خود 20 هزار به یک است. این به آن معناست که این جفت ممکن است یک ستاره کم‌نور باشد که از سوی سیاره‌ای با جرم 18 برابر زمین احاطه شده یا یک سیاره عظیم‌تر از مشتری است که دارای قمری با وزن کمتر از زمین است. مشکل اینجاست که ستاره‌شناسان هیچ راهی برای اعلام این‌که کدام یک از این دو سناریو درست است، ندارند.

وس تراب، دانشمند ارشد برنامه اکتشاف سیارات ناسا می‌گوید: یک احتمال این است که این سیستم متشکل از یک سیاره و قمرش باشد که در این صورت یک کشف جذاب و دیدنی از نوع کاملا جدید محسوب می‌شود.

منبع: phys.org