اپرای «حافظ»، پنجمین اپرای عروسکی غریبپور است که بعد از «رستم و سهراب»، «مکبث»، «عاشورا» و «مولوی» اجرا شده است. غریبپور با اجرای این آثار نشان داده است که ادبیات کلاسیک فارسی قابلیت دراماتیک دارد و در اپرای «حافظ» نشان میدهد که حافظ انسانی معتقد، دردمند و هوشیار است و عرفانی عمیق دارد که آلوده ریا و سالوس زمان خود نشده است.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم