قصه‌های مش رمضون

نویسنده در قصه‌های مش رمضون با حال و هوای نیم قرن پیش در قصه «زیارت ننه» معنویت زیارت و تبسم و شوخ و شنگی آدم‌های ساده و صمیمی سال‌های دور را یادآوری می‌کند. او وادارت می‌کند «تاریخ بد شگون»ش را خوش‌یمن بفهمی و با ولع بخوانی و با حکایت «الاغ دم‌بریده»، لحظاتی بخندی و بخندانی. آنجاست که به مدد «قدرت و قادر»، «طلسم کوهستان» را می‌شکنی تا بتوانی روی «قبرستون قدیمی»، «تیزاب» بریزی و از کهنگی و رسوب و رکود، رهایی‌یابی و از تازگی و طراوت وجودت را سرشار کنی. در جایی دیگر نویسنده دستت را می‌گیرد و با خود به اتمسفری می‌برد که بتوانی ساده و صمیمی خاطرات خوشبختی عنفوان جوانی را در «دبیرستان سعادت» مرور کنی.‌ از حیث تکنیک داستان‌نویسی، نویسنده در این اثر خواسته یا ناخواسته با تلفیقی از سبک و سیاق محمدعلی جمالزاده ، جلال آل‌احمد ، رسول پرویزی، هوشنگ مرادی کرمانی و خصلت گفتاری آنان الهام و تاثیرپذیری داشته است و از حیث محتوا و پیام اجتماعی و فرهنگی می‌توان اذعان کرد نویسنده با سبکی هنرمندانه مانیفست اجتماعی و فرهنگ عمومی جامعه معاصر ما را انعکاس می‌دهد. در مجموع باید گفت نثر گفتاری مش‌رمضون به سبک جلال آل‌احمد نزدیک‌تر است، اما از لحاظ خصلت گفتاری و صبغه طنازی از جمالزاده تاسی کرده است. در قصه‌های مش رمضون، نویسنده از میان مردم فرودست جامعه، هنرمندانه، «سیاه دزده» را به عنوان نماینده و تیپ آدم‌های کوچه بازاری با شخصیتی متفاوت و گیرا معرفی می‌کند. ارائه‌های ادبی در قصه‌های مش رمضون بر جذابیت اثر افزوده است تا جایی که سراسر این اثر لبریز از کنایات و استعارات دلپذیر است. بافت زبانی مناسب، تازگی و زنده بودن، انتخاب صحیح و دقیق کلمات، تناسب نثر با موضوع قصه، بی‌پیرایگی، نثر مش رمضون را نثری قابل اعتماد، خوشایند و ملموس جلوه می‌دهد. این مجموعه ده جلدی از سوی نشر آدینه منتشر شده است.